Description
In de eerste aflevering van 'Mijn eerste loon' ontvangen we Peter Van de Veire, radiomaker en vertrouwde stem voor velen. Ook hij begon ooit met een allereerste loon. Wat deed dat met hem toen en hoe kijkt hij vandaag naar geld? Peter Van de Veire vertelt over zijn band met geld, de lessen die hij onderweg leerde en hoe zijn financiële kijk doorheen zijn carrière en leven evolueerde.
Hosted on Ausha. See ausha.co/privacy-policy for more information.
Transcription
Welkom bij deze podcast van Keytrade Bank, waarin bekende en minder bekende gasten aan de hand van hun eerste loon praten over geld en over hoe belangrijk financiële zekerheid voor ze is. Ik ben Roel van Keytrade Bank en vandaag verwelkomen we, na koffie, de beste remedie tegen elke vorm van ochtendhumeur, slimste mens, televisie- en radiopresentator. En de man van wie elke sidekick ooit zei, we zien hem wel geire, Peter van de Veire. Dag Peter.
Dag Roel.
Peter, laat ons even teruggaan in de tijd. Wanneer kreeg jij je eerste loon?
Mijn eerste loon? Mijn eerste loon, want ik zat te denken aan mijn eerste zakgeld, maar mijn eerste loon was toch ook vakantiejob. Ja, dat was ik denk dat ik een jaar of 15 was, maar ik was nog geen 16. Dus dat was in 1986. En nu ga je me vragen hoeveel dat was, maar dat weet ik niet meer. Dat is niet belangrijk. Ja, het was...
Het was in Belgische Frank.
Ja, het was in... Jazeker, Mijn moeder werkte in een textielfabriek in Waarschoot. Die waren er toen nog, textielfabrieken. Want die was er al jaren, sinds letterlijk mensenheugenis. Iedereen werkte daar. Dat is intussen allemaal verdwenen natuurlijk. Maar daar kreeg je echt eerst loon. Dat werd denk ik toen al gestort. Was niet fysiek dat ik dat kreeg, dat kwam op een rekening. Ik denk niet dat dat mijn rekening was. Ik denk dat dan de rekening van mijn ouders was waar ik dan, ja ik kreeg het dan in cash. Maar dat was mijn eerste loon waar ik echt voor gewerkt heb.
En je eerste professionele ervaring dan?
Mijn eerste professionele ervaring, dat weet ik iets beter, was in 1900. In 1993, dat was een job in Sint-Niklaas, werkte ik voor een marketingbureau, en kreeg ik, wacht even, denk ik, iets van een 45.000 Belgische frank bruto. Dus dat is iets van een 30.000 frank netto. Wat intussen, ik kan het al bijna niet meer omrekenen, maar dat was...
750 euro.
Ja Ja, dankjewel.
Dat is een van de voordelen van in een bank te werken, uiteraard.
Dus dat was... Je kunt je niet meer voorstellen hoe weinig dat was toen. En dat was uit noodzaak, want ik had daarvoor al een job gedaan. Ik heb twee weken stofzuigers proberen te verkopen bij een bedrijf dat een soort van stofzuiger maakte. Maar dat waren eigenlijk een soort luchtverversers. En daar was het zo van, kijk, die zeiden van, je mag bij ons komen werken. De eerste twee weken zijn opleidingsweken en de eerste maand werk je 'gratis', werd je betaald, a rato van verkochte stofzuiger. Ik heb een week opleiding gehad, dus mijn naft was niet terugbetaald. En de tweede week heb ik dan gewerkt, maar ik heb geen enkele kunnen verkopen. En op het einde van de week dacht ik van ja, ik had letterlijk toen een gezin te onderhouden. Mijn toenmalige partner werkte niet. We hadden een kindje gekregen. Ik had dus geen inkomen. Ik werkte dus min met verlies, was absurd. Dus ben ik heel snel gestopt. En ben ik dan die marketingjob gaan doen.
En toen je dan in die marketing job je eerste loon kreeg, wat was je gevoel daarbij? Dat was uiteraard dan al om de kosten te denken.
Ik had letterlijk mijn spaarboek meegekregen van thuis. Om het kort te schetsen, op een bepaald moment wordt mijn vriendin zwanger. Dat was gewenst, maar niet gepland. En dus kreeg ik, mijn ouders hebben gezorgd dat wij huisvesting hadden, en ik kreeg mijn spaarboek mee. Daar stond denk ik toen 100.000 frank op. Dus dat is ook niet zo heel veel. Om een paar kosten te overbruggen. Ik heb daar een paar maanden kunnen op leven. Mijn geld was echt op. Haar geld was ook op. En had ik die job niet kunnen doen, was ik echt naar OCWM moeten stappen. Want mijn wachttijd voor mijn uitkering, dus ik kon ook niet gaan doppen, was heel ingewikkeld allemaal. Maar dus op dat moment was ik heel blij dat ik dat geld had. En dat was meteen, ja, dat ging op naar boodschappen. Het was niet een soort euforie van, amai, en nu kan ik gaan reizen. Nee, dat was echt om heel noodzakelijke uitgaven te gaan doen.
En als je, dus je relatie met geld in die periode was vooral van, kijk, ik moet het gebruiken om het op te doen.
Ja, ik heb het, daarvoor was mijn relatie met geld, dat was zakgeld. En had ik iets nodig... dan kon ik het gewoon vragen naar mijn ouders.
Jij bent kind alleen, zeker?
Ik ben een enig kind, ja. En dus dat was wat een voordeel was in die zin. Mijn ouders, twee hardwerkende mensen, die me altijd heel hard de waarde van geld hadden geleerd. Dus ik kreeg zakgeld, maar stel, bijvoorbeeld, ik had nieuwe kleren nodig. Ik was geen moeilijke daarin, maar toch, af en toe heb je iets nodig. Dus ik kon dat gewoon vragen. Maar op dat moment was, ja, geld was voor mij altijd wel een noodzaak. En ik heb dan ook een heel bewuste relatie met geld opgebouwd. Omdat, net voor ik dan dat loon, mijn eerste loon kreeg, ik weet nog, wij woonden niet zo heel ver van de Colruyt in Gent, en ik ging naar de winkel. Dat was heel bewust Colruyt, Aldi, al dat soort winkels. Er was nog niet veel keuze toen ook. Heel bewust kiezen naar de goedkope dingen. Ik weet dat we op een bepaald moment smeerkaas kochten van het merk Galaxy, bestaat niet meer. En dat was de meest droge smeerkaas die je je kunt voorstellen. Dat was, ja, je moest die bijna hakken om op uw boterham te doen. Toen besefte ik van, kijk, dit wil ik in de rest van mijn leven nooit meer. Ik wil goeie smeerkaas kunnen kopen. Ik ben mij heel bewust van de waarde, van hoeveel iets kostte. Dus die relatie met geld was op dat moment heel duidelijk van dit gaat altijd heel belangrijk blijven in mijn leven.
En dan ben je aan de VRT kunnen beginnen?
Nee, daartussen heb ik nog twee weken voor die stofzuigers. Dan twee maanden voor het marketingbureau. En dan ben ik voor AVS gaan werken, regionale televisie. En daar ben ik heel bewust ook gaan onderhandelen over mijn loon. Ik had een hele selectie doorlopen, waar maar een paar mensen werden uitgekomen. Ik kreeg dan een basisloon waarvan ik zei van, dat is misschien net wat te weinig om dan mijn vorige job op te geven. Dus dat was mijn eerste echte onderhandeling. Achteraf ben ik dan te weten gekomen bij mijn vorige job dat ik ook echt het minimum gekregen heb. Dus dat was de eerste onderhandeling. En toen, op een bepaald moment na een jaar, kreeg ik het aanbod om eindredactie te gaan doen bij de regionale televisie. Ik zei, oké, ik wil dat doen, maar wel aan die en die voorwaarden. En dus ik heb telkens opslag gevraagd en gekregen. Toen kon dat nog allemaal. Na de VRT, dat was, ik had twee of drie jaar voor AVS gewerkt, denk ik. Nou, vier jaar. In 94 begonnen. Eind 97 begonnen voor de VRT, na ook een selectie. En toen ben ik gewoon elk jaar naar... Toen heette dat nog, denk ik, de dienst personeel. Nu is dat Human Resources. Telkens opslag gaan vragen. Van kijk, ik zit in functieclassificatie 12 of 11, of hoe heette dat toen? Maar ik weet dat er een vork bestaat, dus ik zit niet aan mijn plafond. Kan ik opslag krijgen? Want ik heb dat, dat en dat gepresteerd. En elk jaar werkte dat. Op een bepaald moment... beginnen ze bij VRT met functioneringsgesprekken. Nu heet dat ook weer anders, maar ik ben zelfstandig, dus het heeft ook geen nut meer. Maar toen was ik nog in dienst, en telkens bij elk functioneringsgesprek kon je een bonus krijgen. Je wist van, als je een goed kreeg, bleef het loon hetzelfde. Kreeg je een zeer goed, dan wist je dat daar iets aan vast hing. Kreeg je een uitstekend, dan kreeg je echt wel een propere extra. De eerste keer van dat functioneringsgebrek kreeg ik uitstekend. Vond ik prima, leuk, iets extra. Het jaar daarna waren ze heel tevreden, maar kreeg ik zeer goed. Ik zeg van, mannen, vorig jaar heb ik er een uitstekend gekregen. Ik wil nu ook een uitstekend. Ja, maar ja, ik zeg van, ja, want... Daarom, daarom en daarom, en dat heb ik ook gepresteerd. En dat heb ik dan gedaan. En dan zag je zo kijken aan elkaar van, ah ja, heeft wel gelijk. Dus ik heb er telkens wel voor gezorgd dat ik er financieel beter van werd. Omdat het ook wel kon.
En dus, je bent je echt wel bewust van de waarde van geld. Ja. En je dan, op die moment, zou je toch al iets kunnen sparen hebben?
Ja, maar ik ben... Want om even terug te keren op geld, zolang ik het niet 'nodig' had, dus dan al eens tegen het studeren was, dat ik alles kon krijgen, zakgeld en extra's. Was ik... Ik had mij op een bepaald moment verdiept in het communisme. Waar de waarde van geld, dat is iets helemaal anders. En ik wist van, oké, echt het grote kapitaal ga ik nooit aan beginnen. Dat is eigenlijk niks voor mij. Ik wil het basis en we gaan dat verdelen en socialisme en noem maar op. Tot ik ook wel mij verder begon te verdiepen en merkte dat het in landen zoals in Cuba of in de Sovjet-Unie of in de DDR, dat het ook allemaal niet zo... niet zo goed werkte en dat je toch wel een bepaald basiscapitalisme nodig hebt om dingen te laten werken. Toen ik dan eindelijk mijn eigen geld aan het verdienen was, sparen, in het begin heb ik weinig gespaard, omdat ik ben heel snel ook tot het besef gekomen van vastgoed en een baksteen, een huis om in te wonen, is wel belangrijk. Ik ben eigenlijk heel snel iets gaan kopen ook. Ik denk dat we een jaar of anderhalf jaar in Gent gewoond hebben, in het huis van mijn ouders. Die hebben mij dan gesteund om iets te gaan kopen met mijn toenmalige vriendin. En wij heel snel een huis kunnen kopen. En dat was dan ook heel snel afbetalen. Een lening. Ik kon toen lenen., dus onze eerste lening was bij de Generale Bank. En wij leenden toen aan 9%. Wat wel pittig was.
Dat was pittig.
Maar ja, de huizen kostten toen, ik denk... Als ik even denk, ons huis kostte toen 5 miljoen frank zoiets, dat is 120 000 euro.
Wat naar huidige normen spotgoedkoop is.
Ja, daar heb je niks meer voor. Toen hadden wij een huis op een denk ik 800 vierkante meter, drie slaapkamers, een huis uit de jaren 50, te renoveren, maar heel mooi en alles erop en eraan wat je wou. Maar ja, dat was wel een afbetaling en elke maand moest die er wel liggen. Het leuke aan die, ook daar weer die interesten, elk jaar kon je of om de zoveel maanden kon je naar de bank gaan van mannen 9% is toch wel veel. Plots, ik ben geëindigd aan 3% op een bepaald moment. Je kon met die banken toen nog onderhandelen over bepaalde dingen.
Dat ging natuurlijk omdat naar beneden ging.
Alles ging naar beneden toen. Maar tijden zijn ook weer veranderd. Maar dus ja, sparen deed ik wel. Ik kom ook uit de tijd dat wij op school een spaarboekje hadden van de ASLK. Mensen rond de 50 gaan dat herkennen. En deed schoolsparen enzo. En, maar ik ben ook alles meteen gaan intekenen. Pensioensparen deed ik al van mijn 21. Van het moment dat ik dan zelfstandig werd een paar jaar later. VAPZ, IPT, allemaal de afkortingen. Ik heb ze allemaal, omdat ik wist van het is fiscaal interessant, appeltje voor de dorst. Mijn ouders die waren heel conservatief daarin, heel plichtsbewust van kijk, zorg voor je pensioen. Zorg dat je een diploma hebt, zorgt dat je altijd iets genoeg hebt.
Dat heb je dus eigenlijk meegekregen van thuis?
Ja, dat is echt van thuis. Omdat mijn vader, die kwam uit een gezin van 16 kinderen, dus die hebben nooit over gehad, die zei altijd van, kijk manneke, als wij naar de snoepwinkel gingen, anderen kregen een frank mee, wij kregen een halve of 25 cent mee. Dus ja, dat sparen en het zorgen voor later heeft er altijd in gezeten. Dus ik ben heel snel iets gaan kopen, om dan te zorgen dat ik een huis had. En...
Geef je dat ook mee aan je kinderen?
Ja, ik heb het altijd meegegeven aan hen. Het ding van niks voor niks. En ze hebben dat ook altijd wel gehuldigd. En ik heb het dan ook niet... Door scheidingen en zo was het ook wel wat minder. En soms hebben ze ook wel gemerkt, soms gaat het ook niet zo makkelijk. Zij zijn ook heel snel vakantiejobs gaan doen. Ook wel quasi verplicht, alle drie. Ook terwijl... Want dat is iets wat wij... Als student ging ik nooit gaan werken in het jaar. Zij wel. Zij zijn heel snel in frituuren gaan werken, in de horeca gaan werken, in koekjesfabrieken gaan werken. Dus die hebben altijd heel fel bijverdiend. Dus de waarde van geld, ze bekijken het wel anders intussen. Mijn oudste dochter heeft intussen twee kapperszaken, dus die is daar gaan investeren. Maar die heeft altijd heel hard moeten werken voor haar centjes. Mijn tweede is heel fel gaan bijjobben om te kunnen reizen. Die was er ook heel duidelijk in. Ik wil werken, maar ik wil daar ook mijn genot uithalen. En mijn jongste heeft dan bijvoorbeeld met haar vriend een tiny house gebouwd. Heeft heel bewust gekozen van kijk, ik heb die wat meegegeven. Want ook daar, ja, van het moment, ook met mijn ex toen zijn wij rekeningen gaan openen. Dat waren een soort spaarsystemen. Ik denk dat dat een soort TAC 21 of 23 denk ik dat dat was, waar je dan op je 21 jaar kon je dat afhalen. Je komt dat even laten staan, maar dan had je toch een schoon bedrag, alstublieft. En zij is dan gaan investeren in een tiny house, dus die heeft geen afbetaling. Dus die heeft ook geen verwarming, die heeft verwarming met een palletkachel. Dus die bekijkt dat dan op die manier. Maar alle drie bekijken dat geld ook op een compleet andere manier. Maar ze weten wel, ja, je hebt het wel nodig. Je kunt niet van licht en liefde, hoe mooi het ook is, je kan daar niet van leven.
De hemelse douw, zoals ze het zeggen.
Ja.
Redelijk moeilijk.
Maar zij beseffen ook wel van, jij moet er ook wel voor werken, maar je moet ook wel leuke dingen kunnen doen. Je moet ook wel leven. En ik denk dat waar ik wel heel lang in doorgeschoten ben. Ik heb al heel veel gewerkt en iets te weinig geleefd. Want intussen ben ik die balans wel wat gaan bijstellen, omdat ik het ook gewoon plezant vind. Maar die waarde van geld is altijd gebleven.
Dus voor de zoon is het iets anders dan?
Ja, ik ben heel benieuwd, die is nu zes.
Daar ben je iets meer mee. Het is een andere leeftijd op een andere leeftijd. Dus daar heb je...
Maar, natuurlijk heeft hij nog geen benul van geld. Het fysieke geld is ook weg bij hem. Het is weg, ja. Die ziet dat wel af en toe, maar die gaat er ook op een andere manier mee omgaan.
Maar het is niet meer de enveloppen met kerst of nieuwjaar, dat is weg bij die.
Wat er nu gebeurt, is effectief, wij krijgen nog wel envelopjes, maar bijvoorbeeld, mijn ouders zeggen dan ook: "we hebben dan gestort op de rekening". En voor mijn metekinderen bijvoorbeeld, en mijn vrouw ook, hebben wij een soort beleggingsrekening geopend. Wel op onze naam, maar wel ten gunste van hen. Dus alles is zo. Als je vroeger zegt, we gaan een beleggingsrekening openen voor u, dan zeg je van "ja, dat gaan we niet doen".
Het is minder fijn natuurlijk om te krijgen. Mijn ouders hebben juist hetzelfde gedaan voor mijn kinderen. En op een bepaald moment hebben wij zelfs eens gezegd van, geef ze toch maar nog in een kleine enveloppe,iets tastbaars.
Dat ze beseffen. Want ik merk dat ook zo. Ik ben dan ook wel degene die af en toe... Als je een tafel of een tuinset... Ik had zo'n vélo op tweede hand. Dan zou ik het ook verkopen. En dan is dat cash. En dan zit hij in je portefeuille. En ik denk van... Tja, ja. Je beseft veel beter van hoe het in elkaar zit dan. Dus af en toe is het wel zinnig om dat fysiek geld nog eens te zien.
Maar dat heb je dus eigenlijk ook meegegeven aan je kinderen. En geld is geen taboe bij jullie thuis, neem ik aan? Nee. Nee. dat is bij veel gezinnen wel het gevoel.
Ja, nee, dat is geen taboe. Ik denk, ja, het voordeel of het nadeel ook meteen is dat ze van mij af en toe wel zien in de gazet welke facturen ik mag krijgen.
Dat had ik ook gelezen. En een van de vragen was, stoort je dat niet eigenlijk? Ja. Je weet dat niet van iedereen. En van jou komt dat dan toch in redelijk grote reiters in de krant. Dat is het toch niet eigenlijk.
Nee, en sommige bedragen kopen, andere weer niet. Is dat vervelend? Het is een gegeven. Mensen vinden het ontzettend boeiend om van bekende mensen, en zeker van de VRT, te weten hoe dat zit eigenlijk. Natuurlijk, dat is ook een spel van mediagroepen, in de zin van DPG en Play hebben er alle belang bij om VRT ook af en toe in een ander daglicht te zetten. En dan vinden ze het niks leuker om te zeggen van... Maar die grootverdieners, dat is toch schandalig? En wij mogen de markt niet op en zij verstoren de markt. En dan worden ze ook bedragen aan overheidsinstellingen, want zij hebben ook nog eens overheidsdotaties enzovoort. Dat is soms storend. Ik weet in het begin dat dat gebeurde toen ik MNM aan het opstarten was. Toen is er ooit echt letterlijk een factuur van mij gepubliceerd. Mijn naam, toenaam, gewoon een kopie van mijn factuur, om aan te tonen van, ken ik wat dat hier me verdient. Waarbij de minister dan zei van, het is veel, maar het is wel marktconform. Ja, daar ga je dan mee om. En op een bepaald moment dan omarm je dat ook en doe daar eens mee, Michelin. Mag je?
Dat is een beetje...
Beter zo dan omgekeerd.
Ja. Het zijn beter zulke bedragen uiteraard. Ja. Andere. En wat de mensen...
Het ding is ook het cliché om je dan toch ergens te verdedigen. Mensen beseffen soms niet dat het zijn ook bruto bedragen. Daar moet belasting op betaald worden. Daar moet een BTW, et cetera, et cetera.
Je bent tegen een bank aan. Dus je weet hoe het in elkaar gaat. Ongeveer.
Maar bon, ik klaag daar niet over. Ik ben op dat vlak bevoorrecht nog altijd. Ik weet wat ik kan. Ik weet hoe hard ik ervoor werk. En ik weet ook hoe beperkt in tijd dat het is. Om de drie jaar, soms om de twee jaar, bij het laatste jaar van zo'n contract, dan ga je in onderhandeling. En dat zijn niet altijd de meest prettige onderhandelingen. Het wordt steeds onprettiger. Dus je weet dat je... Die komen niet, zoals ze in het Engels zeggen, for granted.
Nee, nee.
Je moet daar iets voor doen.
Daar staat iets tegenover.
Er zijn heel veel mensen waar het vandaag of morgen kan voor gedaan zijn. Dus dat scheelt ook.
Wij waren toch verpland, het is de eerste keer, om onze gasten altijd een dilemma voor te leggen. Ze zijn niet zo schitterend, maar ik heb gewoon... Euro's op de rekening of euro's om?
Ja, op dit moment ligt het zo gevoelig. Dan toch, als ik het zou kunnen forceren,
dan toch euro's om. Ja, temps op waarschuwing. Oeh, dat is een gevaarlijke. Ja, tuurlijk.
Dat is wel een heel moeilijk dilemma.
Je mag ook eens passen, Peter. Nee.
Ik ga waarschuwen. Ik heb daar geen GPS nodig om rond te rijden.
En op de vellen wel?
Ik stel voor... Als ik met een oprit rij, zelfs in Temse, stel ik voor alles mijn GPS in. Maar werkelijk, voor alles. Het is gênant. Ik kan niet ongeveer blind naar dingen rijden, maar gewoon om te weten wat de afstand is.
Maar het is nooit hetzelfde. Nee, ja.
Ik kom er ook niet zo heel veel meer in waarschuwd, maar ik weet wel, als ik in de buurt kom en ik rijd de omgeving binnen het meetjesland binnen, dan gebeurt er altijd iets. Dan komt er iets terug. Je kunt dat niet omschrijven. Dat is een beetje nostalgie, maar ook wel het gevoel van hier ken ik mijn weg en hier spreken de mensen de taal die ik ook spreek. Dus op dat vlak is dat Matemse aanraden. Paarden aan de schelde.
Zeker weten. Koffie of thee?
Koffie.
Luxe vakantie of met de rust?
Oh, luxe vakantie.
Aperitief of dessert?
Aperitief.
Nieuwe collectie of solden?
Ik ben een heel slechte voor de solden. Ik ga dan binnen in de winkel en ik ga dan toch naar de nieuwe collectie gaan kijken. Dus, nieuwe collectie.
Ja, we zijn sponsor van Padel, dus hier heb je maar één antwoord. Zeg maar Dennis of Padel.
Padel.
Dankjewel.
Het kan geen van de twee, dus ben er gerust in.
Ja, dan sparen of beleggen.
Op dit moment, ja, beleggen. Het is een cliché, maar ik ben... Och, man, dat is een goed verhaal over beleggen. Dus ik doe het op verschillende manieren. Ik doe het in... veilige fondsen, dat mijn bank dan een plan laat mee trekken. Ik doe het in iets risicovollere fondsen, die dan soms veel meer opbrengen, maar soms ook minder. Op lange termijn ziet dat er goed uit. En ik heb dan ook een eigen portefeuille, dat ik zelf heb samengesteld. Er zijn momenten dat ik daar niet meer naar kijk, dat ik weet van, dit heeft geen zin.
Gezamenlijke rekeningen of aparte rekeningen?
Beiden. Ja, we hebben gezamenlijke rekeningen. Niks mis mee. Maar sinds mijn scheiding sowieso aparte rekeningen ook. Omdat je door allerlei omstandigheden, omdat het ook gewoon voor het nageslacht ook slimmer is, en dat het ook gewoon fijner is om gewoon te weten van, kijk, weet je, daar doe jij je goesting mee, doe ik mijn goesting mee, en voor andere kosten, dan bekijken we samen de dingen.
Veel moeilijk was het.
Veel mee, ja. Het is effectief, dat laatste is misschien een belangrijke ook. Wij weten van elkaar ongeveer echt wel waar we aan toe zijn. Hoeveel er op onze rekening staat, hoeveel wij verdienen, hoeveel onze kosten zijn. Omdat je daar moet kunnen over praten. Soms zijn er frustraties die je wilt delen. En dan moet je dat ook gewoon in alle openheid kunnen doen. Dat is het belangrijke in een relatie.
En dan zijn jullie beiden met geld bezig eigenlijk. Wat dat in vele gezinnen niet het geval is.
Nee, omdat wij ook allebei intussen ook zelfstandig zijn, vernootschappen hebben. Mijn vrouw is vrij beroeper, die is kinder- en jeugdpsychiater, dus dat is nog een compleet ander. Er is nog risie van wat is er allemaal tussen. Dus we hebben heel veel vlakken. Moet je met geld bezig zijn? Zonder dat het verstikt, hè. Ik ben wel iemand die regelmatig rekeningen checkt ook, om te zien van ja, zitten we niet in het rood. Want dat is iets, ik heb ooit mijn vader heel kwaad zien worden, omdat hij eens door heel andere... stommiteit in het rood gegaan is. Echt niet veel. En dat was zoiets van in het rood gaan, dat doet het niet. Ik had dat intussen een paar keer gedaan. Valt allemaal nogal mee, qua kosten. Maar natuurlijk niet eindeloos in het rood blijven gaan. Ik heb koppels gekend wel. Die jonge koppels, dat is het begin van je gezin en leningen en afbetalingen, die effectief op het einde van de maand werd gestort. En dat was echt om de put van de vorige maand te vullen. Living on the edge. En dat is iets wat ik echt niet meer wil. Dat wil ik nooit van zijn leven doen.
Dat begrijp ik. Ik heb er zo ook heel veel gekend. Ik werk al sinds 1999 in een bank. Ah ja, jullie zien dat ook natuurlijk. Heel veel gezien en dat is uiteraard heel moeilijk, want sommige mensen hebben dat maandgeld nodig om een put te delven. Dat is erg. Eigenlijk is dat heel erg.
Ja, en je moet ook weten wat je kan en wat je aan kan. Ik ben wel altijd wel van een beetje van de risico geweest. Als mijn boekhouder zei van, zou dat dat wel doen en gaat dat wel blijven duren? Dan zei ik altijd van, we leven nu. Als het niet meer gaat, dan verkoop ik wel iets. Intussen heb ik de luxe om dat effectief te kunnen zeggen, dat ik ook... En in vastgoed en andere dingen voldoende gestoken hebt. Als het misgaat, oké, dan verkopen we iets. Dan zien we het wel.
Eigenlijk was het dit. Dus ik wil jou heel hartelijk bedanken.
Ja.
Op een hartige en eigenlijk... Jouw portefeuille op tafel. Dank je wel, Peter.
Ja, misschien nog één klein ding. Uiteraard. Ik kan er nog bij zitten. Omdat ik dat net zit te bedenken. Ik denk dat geld bij mij altijd ervoor gezorgd heeft dat je een vrijheid hebt.
Ja.
Een vrijheid om... Te doen, te kunnen en ook te denken. Want als je dan niet hebt die vrijheid, dan lig je s'nachts wakker en dat is het laatste wat je wilt.
Dat is een wijze les. Dank u wel, Peter.
Alsjeblieft.
Description
In de eerste aflevering van 'Mijn eerste loon' ontvangen we Peter Van de Veire, radiomaker en vertrouwde stem voor velen. Ook hij begon ooit met een allereerste loon. Wat deed dat met hem toen en hoe kijkt hij vandaag naar geld? Peter Van de Veire vertelt over zijn band met geld, de lessen die hij onderweg leerde en hoe zijn financiële kijk doorheen zijn carrière en leven evolueerde.
Hosted on Ausha. See ausha.co/privacy-policy for more information.
Transcription
Welkom bij deze podcast van Keytrade Bank, waarin bekende en minder bekende gasten aan de hand van hun eerste loon praten over geld en over hoe belangrijk financiële zekerheid voor ze is. Ik ben Roel van Keytrade Bank en vandaag verwelkomen we, na koffie, de beste remedie tegen elke vorm van ochtendhumeur, slimste mens, televisie- en radiopresentator. En de man van wie elke sidekick ooit zei, we zien hem wel geire, Peter van de Veire. Dag Peter.
Dag Roel.
Peter, laat ons even teruggaan in de tijd. Wanneer kreeg jij je eerste loon?
Mijn eerste loon? Mijn eerste loon, want ik zat te denken aan mijn eerste zakgeld, maar mijn eerste loon was toch ook vakantiejob. Ja, dat was ik denk dat ik een jaar of 15 was, maar ik was nog geen 16. Dus dat was in 1986. En nu ga je me vragen hoeveel dat was, maar dat weet ik niet meer. Dat is niet belangrijk. Ja, het was...
Het was in Belgische Frank.
Ja, het was in... Jazeker, Mijn moeder werkte in een textielfabriek in Waarschoot. Die waren er toen nog, textielfabrieken. Want die was er al jaren, sinds letterlijk mensenheugenis. Iedereen werkte daar. Dat is intussen allemaal verdwenen natuurlijk. Maar daar kreeg je echt eerst loon. Dat werd denk ik toen al gestort. Was niet fysiek dat ik dat kreeg, dat kwam op een rekening. Ik denk niet dat dat mijn rekening was. Ik denk dat dan de rekening van mijn ouders was waar ik dan, ja ik kreeg het dan in cash. Maar dat was mijn eerste loon waar ik echt voor gewerkt heb.
En je eerste professionele ervaring dan?
Mijn eerste professionele ervaring, dat weet ik iets beter, was in 1900. In 1993, dat was een job in Sint-Niklaas, werkte ik voor een marketingbureau, en kreeg ik, wacht even, denk ik, iets van een 45.000 Belgische frank bruto. Dus dat is iets van een 30.000 frank netto. Wat intussen, ik kan het al bijna niet meer omrekenen, maar dat was...
750 euro.
Ja Ja, dankjewel.
Dat is een van de voordelen van in een bank te werken, uiteraard.
Dus dat was... Je kunt je niet meer voorstellen hoe weinig dat was toen. En dat was uit noodzaak, want ik had daarvoor al een job gedaan. Ik heb twee weken stofzuigers proberen te verkopen bij een bedrijf dat een soort van stofzuiger maakte. Maar dat waren eigenlijk een soort luchtverversers. En daar was het zo van, kijk, die zeiden van, je mag bij ons komen werken. De eerste twee weken zijn opleidingsweken en de eerste maand werk je 'gratis', werd je betaald, a rato van verkochte stofzuiger. Ik heb een week opleiding gehad, dus mijn naft was niet terugbetaald. En de tweede week heb ik dan gewerkt, maar ik heb geen enkele kunnen verkopen. En op het einde van de week dacht ik van ja, ik had letterlijk toen een gezin te onderhouden. Mijn toenmalige partner werkte niet. We hadden een kindje gekregen. Ik had dus geen inkomen. Ik werkte dus min met verlies, was absurd. Dus ben ik heel snel gestopt. En ben ik dan die marketingjob gaan doen.
En toen je dan in die marketing job je eerste loon kreeg, wat was je gevoel daarbij? Dat was uiteraard dan al om de kosten te denken.
Ik had letterlijk mijn spaarboek meegekregen van thuis. Om het kort te schetsen, op een bepaald moment wordt mijn vriendin zwanger. Dat was gewenst, maar niet gepland. En dus kreeg ik, mijn ouders hebben gezorgd dat wij huisvesting hadden, en ik kreeg mijn spaarboek mee. Daar stond denk ik toen 100.000 frank op. Dus dat is ook niet zo heel veel. Om een paar kosten te overbruggen. Ik heb daar een paar maanden kunnen op leven. Mijn geld was echt op. Haar geld was ook op. En had ik die job niet kunnen doen, was ik echt naar OCWM moeten stappen. Want mijn wachttijd voor mijn uitkering, dus ik kon ook niet gaan doppen, was heel ingewikkeld allemaal. Maar dus op dat moment was ik heel blij dat ik dat geld had. En dat was meteen, ja, dat ging op naar boodschappen. Het was niet een soort euforie van, amai, en nu kan ik gaan reizen. Nee, dat was echt om heel noodzakelijke uitgaven te gaan doen.
En als je, dus je relatie met geld in die periode was vooral van, kijk, ik moet het gebruiken om het op te doen.
Ja, ik heb het, daarvoor was mijn relatie met geld, dat was zakgeld. En had ik iets nodig... dan kon ik het gewoon vragen naar mijn ouders.
Jij bent kind alleen, zeker?
Ik ben een enig kind, ja. En dus dat was wat een voordeel was in die zin. Mijn ouders, twee hardwerkende mensen, die me altijd heel hard de waarde van geld hadden geleerd. Dus ik kreeg zakgeld, maar stel, bijvoorbeeld, ik had nieuwe kleren nodig. Ik was geen moeilijke daarin, maar toch, af en toe heb je iets nodig. Dus ik kon dat gewoon vragen. Maar op dat moment was, ja, geld was voor mij altijd wel een noodzaak. En ik heb dan ook een heel bewuste relatie met geld opgebouwd. Omdat, net voor ik dan dat loon, mijn eerste loon kreeg, ik weet nog, wij woonden niet zo heel ver van de Colruyt in Gent, en ik ging naar de winkel. Dat was heel bewust Colruyt, Aldi, al dat soort winkels. Er was nog niet veel keuze toen ook. Heel bewust kiezen naar de goedkope dingen. Ik weet dat we op een bepaald moment smeerkaas kochten van het merk Galaxy, bestaat niet meer. En dat was de meest droge smeerkaas die je je kunt voorstellen. Dat was, ja, je moest die bijna hakken om op uw boterham te doen. Toen besefte ik van, kijk, dit wil ik in de rest van mijn leven nooit meer. Ik wil goeie smeerkaas kunnen kopen. Ik ben mij heel bewust van de waarde, van hoeveel iets kostte. Dus die relatie met geld was op dat moment heel duidelijk van dit gaat altijd heel belangrijk blijven in mijn leven.
En dan ben je aan de VRT kunnen beginnen?
Nee, daartussen heb ik nog twee weken voor die stofzuigers. Dan twee maanden voor het marketingbureau. En dan ben ik voor AVS gaan werken, regionale televisie. En daar ben ik heel bewust ook gaan onderhandelen over mijn loon. Ik had een hele selectie doorlopen, waar maar een paar mensen werden uitgekomen. Ik kreeg dan een basisloon waarvan ik zei van, dat is misschien net wat te weinig om dan mijn vorige job op te geven. Dus dat was mijn eerste echte onderhandeling. Achteraf ben ik dan te weten gekomen bij mijn vorige job dat ik ook echt het minimum gekregen heb. Dus dat was de eerste onderhandeling. En toen, op een bepaald moment na een jaar, kreeg ik het aanbod om eindredactie te gaan doen bij de regionale televisie. Ik zei, oké, ik wil dat doen, maar wel aan die en die voorwaarden. En dus ik heb telkens opslag gevraagd en gekregen. Toen kon dat nog allemaal. Na de VRT, dat was, ik had twee of drie jaar voor AVS gewerkt, denk ik. Nou, vier jaar. In 94 begonnen. Eind 97 begonnen voor de VRT, na ook een selectie. En toen ben ik gewoon elk jaar naar... Toen heette dat nog, denk ik, de dienst personeel. Nu is dat Human Resources. Telkens opslag gaan vragen. Van kijk, ik zit in functieclassificatie 12 of 11, of hoe heette dat toen? Maar ik weet dat er een vork bestaat, dus ik zit niet aan mijn plafond. Kan ik opslag krijgen? Want ik heb dat, dat en dat gepresteerd. En elk jaar werkte dat. Op een bepaald moment... beginnen ze bij VRT met functioneringsgesprekken. Nu heet dat ook weer anders, maar ik ben zelfstandig, dus het heeft ook geen nut meer. Maar toen was ik nog in dienst, en telkens bij elk functioneringsgesprek kon je een bonus krijgen. Je wist van, als je een goed kreeg, bleef het loon hetzelfde. Kreeg je een zeer goed, dan wist je dat daar iets aan vast hing. Kreeg je een uitstekend, dan kreeg je echt wel een propere extra. De eerste keer van dat functioneringsgebrek kreeg ik uitstekend. Vond ik prima, leuk, iets extra. Het jaar daarna waren ze heel tevreden, maar kreeg ik zeer goed. Ik zeg van, mannen, vorig jaar heb ik er een uitstekend gekregen. Ik wil nu ook een uitstekend. Ja, maar ja, ik zeg van, ja, want... Daarom, daarom en daarom, en dat heb ik ook gepresteerd. En dat heb ik dan gedaan. En dan zag je zo kijken aan elkaar van, ah ja, heeft wel gelijk. Dus ik heb er telkens wel voor gezorgd dat ik er financieel beter van werd. Omdat het ook wel kon.
En dus, je bent je echt wel bewust van de waarde van geld. Ja. En je dan, op die moment, zou je toch al iets kunnen sparen hebben?
Ja, maar ik ben... Want om even terug te keren op geld, zolang ik het niet 'nodig' had, dus dan al eens tegen het studeren was, dat ik alles kon krijgen, zakgeld en extra's. Was ik... Ik had mij op een bepaald moment verdiept in het communisme. Waar de waarde van geld, dat is iets helemaal anders. En ik wist van, oké, echt het grote kapitaal ga ik nooit aan beginnen. Dat is eigenlijk niks voor mij. Ik wil het basis en we gaan dat verdelen en socialisme en noem maar op. Tot ik ook wel mij verder begon te verdiepen en merkte dat het in landen zoals in Cuba of in de Sovjet-Unie of in de DDR, dat het ook allemaal niet zo... niet zo goed werkte en dat je toch wel een bepaald basiscapitalisme nodig hebt om dingen te laten werken. Toen ik dan eindelijk mijn eigen geld aan het verdienen was, sparen, in het begin heb ik weinig gespaard, omdat ik ben heel snel ook tot het besef gekomen van vastgoed en een baksteen, een huis om in te wonen, is wel belangrijk. Ik ben eigenlijk heel snel iets gaan kopen ook. Ik denk dat we een jaar of anderhalf jaar in Gent gewoond hebben, in het huis van mijn ouders. Die hebben mij dan gesteund om iets te gaan kopen met mijn toenmalige vriendin. En wij heel snel een huis kunnen kopen. En dat was dan ook heel snel afbetalen. Een lening. Ik kon toen lenen., dus onze eerste lening was bij de Generale Bank. En wij leenden toen aan 9%. Wat wel pittig was.
Dat was pittig.
Maar ja, de huizen kostten toen, ik denk... Als ik even denk, ons huis kostte toen 5 miljoen frank zoiets, dat is 120 000 euro.
Wat naar huidige normen spotgoedkoop is.
Ja, daar heb je niks meer voor. Toen hadden wij een huis op een denk ik 800 vierkante meter, drie slaapkamers, een huis uit de jaren 50, te renoveren, maar heel mooi en alles erop en eraan wat je wou. Maar ja, dat was wel een afbetaling en elke maand moest die er wel liggen. Het leuke aan die, ook daar weer die interesten, elk jaar kon je of om de zoveel maanden kon je naar de bank gaan van mannen 9% is toch wel veel. Plots, ik ben geëindigd aan 3% op een bepaald moment. Je kon met die banken toen nog onderhandelen over bepaalde dingen.
Dat ging natuurlijk omdat naar beneden ging.
Alles ging naar beneden toen. Maar tijden zijn ook weer veranderd. Maar dus ja, sparen deed ik wel. Ik kom ook uit de tijd dat wij op school een spaarboekje hadden van de ASLK. Mensen rond de 50 gaan dat herkennen. En deed schoolsparen enzo. En, maar ik ben ook alles meteen gaan intekenen. Pensioensparen deed ik al van mijn 21. Van het moment dat ik dan zelfstandig werd een paar jaar later. VAPZ, IPT, allemaal de afkortingen. Ik heb ze allemaal, omdat ik wist van het is fiscaal interessant, appeltje voor de dorst. Mijn ouders die waren heel conservatief daarin, heel plichtsbewust van kijk, zorg voor je pensioen. Zorg dat je een diploma hebt, zorgt dat je altijd iets genoeg hebt.
Dat heb je dus eigenlijk meegekregen van thuis?
Ja, dat is echt van thuis. Omdat mijn vader, die kwam uit een gezin van 16 kinderen, dus die hebben nooit over gehad, die zei altijd van, kijk manneke, als wij naar de snoepwinkel gingen, anderen kregen een frank mee, wij kregen een halve of 25 cent mee. Dus ja, dat sparen en het zorgen voor later heeft er altijd in gezeten. Dus ik ben heel snel iets gaan kopen, om dan te zorgen dat ik een huis had. En...
Geef je dat ook mee aan je kinderen?
Ja, ik heb het altijd meegegeven aan hen. Het ding van niks voor niks. En ze hebben dat ook altijd wel gehuldigd. En ik heb het dan ook niet... Door scheidingen en zo was het ook wel wat minder. En soms hebben ze ook wel gemerkt, soms gaat het ook niet zo makkelijk. Zij zijn ook heel snel vakantiejobs gaan doen. Ook wel quasi verplicht, alle drie. Ook terwijl... Want dat is iets wat wij... Als student ging ik nooit gaan werken in het jaar. Zij wel. Zij zijn heel snel in frituuren gaan werken, in de horeca gaan werken, in koekjesfabrieken gaan werken. Dus die hebben altijd heel fel bijverdiend. Dus de waarde van geld, ze bekijken het wel anders intussen. Mijn oudste dochter heeft intussen twee kapperszaken, dus die is daar gaan investeren. Maar die heeft altijd heel hard moeten werken voor haar centjes. Mijn tweede is heel fel gaan bijjobben om te kunnen reizen. Die was er ook heel duidelijk in. Ik wil werken, maar ik wil daar ook mijn genot uithalen. En mijn jongste heeft dan bijvoorbeeld met haar vriend een tiny house gebouwd. Heeft heel bewust gekozen van kijk, ik heb die wat meegegeven. Want ook daar, ja, van het moment, ook met mijn ex toen zijn wij rekeningen gaan openen. Dat waren een soort spaarsystemen. Ik denk dat dat een soort TAC 21 of 23 denk ik dat dat was, waar je dan op je 21 jaar kon je dat afhalen. Je komt dat even laten staan, maar dan had je toch een schoon bedrag, alstublieft. En zij is dan gaan investeren in een tiny house, dus die heeft geen afbetaling. Dus die heeft ook geen verwarming, die heeft verwarming met een palletkachel. Dus die bekijkt dat dan op die manier. Maar alle drie bekijken dat geld ook op een compleet andere manier. Maar ze weten wel, ja, je hebt het wel nodig. Je kunt niet van licht en liefde, hoe mooi het ook is, je kan daar niet van leven.
De hemelse douw, zoals ze het zeggen.
Ja.
Redelijk moeilijk.
Maar zij beseffen ook wel van, jij moet er ook wel voor werken, maar je moet ook wel leuke dingen kunnen doen. Je moet ook wel leven. En ik denk dat waar ik wel heel lang in doorgeschoten ben. Ik heb al heel veel gewerkt en iets te weinig geleefd. Want intussen ben ik die balans wel wat gaan bijstellen, omdat ik het ook gewoon plezant vind. Maar die waarde van geld is altijd gebleven.
Dus voor de zoon is het iets anders dan?
Ja, ik ben heel benieuwd, die is nu zes.
Daar ben je iets meer mee. Het is een andere leeftijd op een andere leeftijd. Dus daar heb je...
Maar, natuurlijk heeft hij nog geen benul van geld. Het fysieke geld is ook weg bij hem. Het is weg, ja. Die ziet dat wel af en toe, maar die gaat er ook op een andere manier mee omgaan.
Maar het is niet meer de enveloppen met kerst of nieuwjaar, dat is weg bij die.
Wat er nu gebeurt, is effectief, wij krijgen nog wel envelopjes, maar bijvoorbeeld, mijn ouders zeggen dan ook: "we hebben dan gestort op de rekening". En voor mijn metekinderen bijvoorbeeld, en mijn vrouw ook, hebben wij een soort beleggingsrekening geopend. Wel op onze naam, maar wel ten gunste van hen. Dus alles is zo. Als je vroeger zegt, we gaan een beleggingsrekening openen voor u, dan zeg je van "ja, dat gaan we niet doen".
Het is minder fijn natuurlijk om te krijgen. Mijn ouders hebben juist hetzelfde gedaan voor mijn kinderen. En op een bepaald moment hebben wij zelfs eens gezegd van, geef ze toch maar nog in een kleine enveloppe,iets tastbaars.
Dat ze beseffen. Want ik merk dat ook zo. Ik ben dan ook wel degene die af en toe... Als je een tafel of een tuinset... Ik had zo'n vélo op tweede hand. Dan zou ik het ook verkopen. En dan is dat cash. En dan zit hij in je portefeuille. En ik denk van... Tja, ja. Je beseft veel beter van hoe het in elkaar zit dan. Dus af en toe is het wel zinnig om dat fysiek geld nog eens te zien.
Maar dat heb je dus eigenlijk ook meegegeven aan je kinderen. En geld is geen taboe bij jullie thuis, neem ik aan? Nee. Nee. dat is bij veel gezinnen wel het gevoel.
Ja, nee, dat is geen taboe. Ik denk, ja, het voordeel of het nadeel ook meteen is dat ze van mij af en toe wel zien in de gazet welke facturen ik mag krijgen.
Dat had ik ook gelezen. En een van de vragen was, stoort je dat niet eigenlijk? Ja. Je weet dat niet van iedereen. En van jou komt dat dan toch in redelijk grote reiters in de krant. Dat is het toch niet eigenlijk.
Nee, en sommige bedragen kopen, andere weer niet. Is dat vervelend? Het is een gegeven. Mensen vinden het ontzettend boeiend om van bekende mensen, en zeker van de VRT, te weten hoe dat zit eigenlijk. Natuurlijk, dat is ook een spel van mediagroepen, in de zin van DPG en Play hebben er alle belang bij om VRT ook af en toe in een ander daglicht te zetten. En dan vinden ze het niks leuker om te zeggen van... Maar die grootverdieners, dat is toch schandalig? En wij mogen de markt niet op en zij verstoren de markt. En dan worden ze ook bedragen aan overheidsinstellingen, want zij hebben ook nog eens overheidsdotaties enzovoort. Dat is soms storend. Ik weet in het begin dat dat gebeurde toen ik MNM aan het opstarten was. Toen is er ooit echt letterlijk een factuur van mij gepubliceerd. Mijn naam, toenaam, gewoon een kopie van mijn factuur, om aan te tonen van, ken ik wat dat hier me verdient. Waarbij de minister dan zei van, het is veel, maar het is wel marktconform. Ja, daar ga je dan mee om. En op een bepaald moment dan omarm je dat ook en doe daar eens mee, Michelin. Mag je?
Dat is een beetje...
Beter zo dan omgekeerd.
Ja. Het zijn beter zulke bedragen uiteraard. Ja. Andere. En wat de mensen...
Het ding is ook het cliché om je dan toch ergens te verdedigen. Mensen beseffen soms niet dat het zijn ook bruto bedragen. Daar moet belasting op betaald worden. Daar moet een BTW, et cetera, et cetera.
Je bent tegen een bank aan. Dus je weet hoe het in elkaar gaat. Ongeveer.
Maar bon, ik klaag daar niet over. Ik ben op dat vlak bevoorrecht nog altijd. Ik weet wat ik kan. Ik weet hoe hard ik ervoor werk. En ik weet ook hoe beperkt in tijd dat het is. Om de drie jaar, soms om de twee jaar, bij het laatste jaar van zo'n contract, dan ga je in onderhandeling. En dat zijn niet altijd de meest prettige onderhandelingen. Het wordt steeds onprettiger. Dus je weet dat je... Die komen niet, zoals ze in het Engels zeggen, for granted.
Nee, nee.
Je moet daar iets voor doen.
Daar staat iets tegenover.
Er zijn heel veel mensen waar het vandaag of morgen kan voor gedaan zijn. Dus dat scheelt ook.
Wij waren toch verpland, het is de eerste keer, om onze gasten altijd een dilemma voor te leggen. Ze zijn niet zo schitterend, maar ik heb gewoon... Euro's op de rekening of euro's om?
Ja, op dit moment ligt het zo gevoelig. Dan toch, als ik het zou kunnen forceren,
dan toch euro's om. Ja, temps op waarschuwing. Oeh, dat is een gevaarlijke. Ja, tuurlijk.
Dat is wel een heel moeilijk dilemma.
Je mag ook eens passen, Peter. Nee.
Ik ga waarschuwen. Ik heb daar geen GPS nodig om rond te rijden.
En op de vellen wel?
Ik stel voor... Als ik met een oprit rij, zelfs in Temse, stel ik voor alles mijn GPS in. Maar werkelijk, voor alles. Het is gênant. Ik kan niet ongeveer blind naar dingen rijden, maar gewoon om te weten wat de afstand is.
Maar het is nooit hetzelfde. Nee, ja.
Ik kom er ook niet zo heel veel meer in waarschuwd, maar ik weet wel, als ik in de buurt kom en ik rijd de omgeving binnen het meetjesland binnen, dan gebeurt er altijd iets. Dan komt er iets terug. Je kunt dat niet omschrijven. Dat is een beetje nostalgie, maar ook wel het gevoel van hier ken ik mijn weg en hier spreken de mensen de taal die ik ook spreek. Dus op dat vlak is dat Matemse aanraden. Paarden aan de schelde.
Zeker weten. Koffie of thee?
Koffie.
Luxe vakantie of met de rust?
Oh, luxe vakantie.
Aperitief of dessert?
Aperitief.
Nieuwe collectie of solden?
Ik ben een heel slechte voor de solden. Ik ga dan binnen in de winkel en ik ga dan toch naar de nieuwe collectie gaan kijken. Dus, nieuwe collectie.
Ja, we zijn sponsor van Padel, dus hier heb je maar één antwoord. Zeg maar Dennis of Padel.
Padel.
Dankjewel.
Het kan geen van de twee, dus ben er gerust in.
Ja, dan sparen of beleggen.
Op dit moment, ja, beleggen. Het is een cliché, maar ik ben... Och, man, dat is een goed verhaal over beleggen. Dus ik doe het op verschillende manieren. Ik doe het in... veilige fondsen, dat mijn bank dan een plan laat mee trekken. Ik doe het in iets risicovollere fondsen, die dan soms veel meer opbrengen, maar soms ook minder. Op lange termijn ziet dat er goed uit. En ik heb dan ook een eigen portefeuille, dat ik zelf heb samengesteld. Er zijn momenten dat ik daar niet meer naar kijk, dat ik weet van, dit heeft geen zin.
Gezamenlijke rekeningen of aparte rekeningen?
Beiden. Ja, we hebben gezamenlijke rekeningen. Niks mis mee. Maar sinds mijn scheiding sowieso aparte rekeningen ook. Omdat je door allerlei omstandigheden, omdat het ook gewoon voor het nageslacht ook slimmer is, en dat het ook gewoon fijner is om gewoon te weten van, kijk, weet je, daar doe jij je goesting mee, doe ik mijn goesting mee, en voor andere kosten, dan bekijken we samen de dingen.
Veel moeilijk was het.
Veel mee, ja. Het is effectief, dat laatste is misschien een belangrijke ook. Wij weten van elkaar ongeveer echt wel waar we aan toe zijn. Hoeveel er op onze rekening staat, hoeveel wij verdienen, hoeveel onze kosten zijn. Omdat je daar moet kunnen over praten. Soms zijn er frustraties die je wilt delen. En dan moet je dat ook gewoon in alle openheid kunnen doen. Dat is het belangrijke in een relatie.
En dan zijn jullie beiden met geld bezig eigenlijk. Wat dat in vele gezinnen niet het geval is.
Nee, omdat wij ook allebei intussen ook zelfstandig zijn, vernootschappen hebben. Mijn vrouw is vrij beroeper, die is kinder- en jeugdpsychiater, dus dat is nog een compleet ander. Er is nog risie van wat is er allemaal tussen. Dus we hebben heel veel vlakken. Moet je met geld bezig zijn? Zonder dat het verstikt, hè. Ik ben wel iemand die regelmatig rekeningen checkt ook, om te zien van ja, zitten we niet in het rood. Want dat is iets, ik heb ooit mijn vader heel kwaad zien worden, omdat hij eens door heel andere... stommiteit in het rood gegaan is. Echt niet veel. En dat was zoiets van in het rood gaan, dat doet het niet. Ik had dat intussen een paar keer gedaan. Valt allemaal nogal mee, qua kosten. Maar natuurlijk niet eindeloos in het rood blijven gaan. Ik heb koppels gekend wel. Die jonge koppels, dat is het begin van je gezin en leningen en afbetalingen, die effectief op het einde van de maand werd gestort. En dat was echt om de put van de vorige maand te vullen. Living on the edge. En dat is iets wat ik echt niet meer wil. Dat wil ik nooit van zijn leven doen.
Dat begrijp ik. Ik heb er zo ook heel veel gekend. Ik werk al sinds 1999 in een bank. Ah ja, jullie zien dat ook natuurlijk. Heel veel gezien en dat is uiteraard heel moeilijk, want sommige mensen hebben dat maandgeld nodig om een put te delven. Dat is erg. Eigenlijk is dat heel erg.
Ja, en je moet ook weten wat je kan en wat je aan kan. Ik ben wel altijd wel van een beetje van de risico geweest. Als mijn boekhouder zei van, zou dat dat wel doen en gaat dat wel blijven duren? Dan zei ik altijd van, we leven nu. Als het niet meer gaat, dan verkoop ik wel iets. Intussen heb ik de luxe om dat effectief te kunnen zeggen, dat ik ook... En in vastgoed en andere dingen voldoende gestoken hebt. Als het misgaat, oké, dan verkopen we iets. Dan zien we het wel.
Eigenlijk was het dit. Dus ik wil jou heel hartelijk bedanken.
Ja.
Op een hartige en eigenlijk... Jouw portefeuille op tafel. Dank je wel, Peter.
Ja, misschien nog één klein ding. Uiteraard. Ik kan er nog bij zitten. Omdat ik dat net zit te bedenken. Ik denk dat geld bij mij altijd ervoor gezorgd heeft dat je een vrijheid hebt.
Ja.
Een vrijheid om... Te doen, te kunnen en ook te denken. Want als je dan niet hebt die vrijheid, dan lig je s'nachts wakker en dat is het laatste wat je wilt.
Dat is een wijze les. Dank u wel, Peter.
Alsjeblieft.
Share
Embed
Description
In de eerste aflevering van 'Mijn eerste loon' ontvangen we Peter Van de Veire, radiomaker en vertrouwde stem voor velen. Ook hij begon ooit met een allereerste loon. Wat deed dat met hem toen en hoe kijkt hij vandaag naar geld? Peter Van de Veire vertelt over zijn band met geld, de lessen die hij onderweg leerde en hoe zijn financiële kijk doorheen zijn carrière en leven evolueerde.
Hosted on Ausha. See ausha.co/privacy-policy for more information.
Transcription
Welkom bij deze podcast van Keytrade Bank, waarin bekende en minder bekende gasten aan de hand van hun eerste loon praten over geld en over hoe belangrijk financiële zekerheid voor ze is. Ik ben Roel van Keytrade Bank en vandaag verwelkomen we, na koffie, de beste remedie tegen elke vorm van ochtendhumeur, slimste mens, televisie- en radiopresentator. En de man van wie elke sidekick ooit zei, we zien hem wel geire, Peter van de Veire. Dag Peter.
Dag Roel.
Peter, laat ons even teruggaan in de tijd. Wanneer kreeg jij je eerste loon?
Mijn eerste loon? Mijn eerste loon, want ik zat te denken aan mijn eerste zakgeld, maar mijn eerste loon was toch ook vakantiejob. Ja, dat was ik denk dat ik een jaar of 15 was, maar ik was nog geen 16. Dus dat was in 1986. En nu ga je me vragen hoeveel dat was, maar dat weet ik niet meer. Dat is niet belangrijk. Ja, het was...
Het was in Belgische Frank.
Ja, het was in... Jazeker, Mijn moeder werkte in een textielfabriek in Waarschoot. Die waren er toen nog, textielfabrieken. Want die was er al jaren, sinds letterlijk mensenheugenis. Iedereen werkte daar. Dat is intussen allemaal verdwenen natuurlijk. Maar daar kreeg je echt eerst loon. Dat werd denk ik toen al gestort. Was niet fysiek dat ik dat kreeg, dat kwam op een rekening. Ik denk niet dat dat mijn rekening was. Ik denk dat dan de rekening van mijn ouders was waar ik dan, ja ik kreeg het dan in cash. Maar dat was mijn eerste loon waar ik echt voor gewerkt heb.
En je eerste professionele ervaring dan?
Mijn eerste professionele ervaring, dat weet ik iets beter, was in 1900. In 1993, dat was een job in Sint-Niklaas, werkte ik voor een marketingbureau, en kreeg ik, wacht even, denk ik, iets van een 45.000 Belgische frank bruto. Dus dat is iets van een 30.000 frank netto. Wat intussen, ik kan het al bijna niet meer omrekenen, maar dat was...
750 euro.
Ja Ja, dankjewel.
Dat is een van de voordelen van in een bank te werken, uiteraard.
Dus dat was... Je kunt je niet meer voorstellen hoe weinig dat was toen. En dat was uit noodzaak, want ik had daarvoor al een job gedaan. Ik heb twee weken stofzuigers proberen te verkopen bij een bedrijf dat een soort van stofzuiger maakte. Maar dat waren eigenlijk een soort luchtverversers. En daar was het zo van, kijk, die zeiden van, je mag bij ons komen werken. De eerste twee weken zijn opleidingsweken en de eerste maand werk je 'gratis', werd je betaald, a rato van verkochte stofzuiger. Ik heb een week opleiding gehad, dus mijn naft was niet terugbetaald. En de tweede week heb ik dan gewerkt, maar ik heb geen enkele kunnen verkopen. En op het einde van de week dacht ik van ja, ik had letterlijk toen een gezin te onderhouden. Mijn toenmalige partner werkte niet. We hadden een kindje gekregen. Ik had dus geen inkomen. Ik werkte dus min met verlies, was absurd. Dus ben ik heel snel gestopt. En ben ik dan die marketingjob gaan doen.
En toen je dan in die marketing job je eerste loon kreeg, wat was je gevoel daarbij? Dat was uiteraard dan al om de kosten te denken.
Ik had letterlijk mijn spaarboek meegekregen van thuis. Om het kort te schetsen, op een bepaald moment wordt mijn vriendin zwanger. Dat was gewenst, maar niet gepland. En dus kreeg ik, mijn ouders hebben gezorgd dat wij huisvesting hadden, en ik kreeg mijn spaarboek mee. Daar stond denk ik toen 100.000 frank op. Dus dat is ook niet zo heel veel. Om een paar kosten te overbruggen. Ik heb daar een paar maanden kunnen op leven. Mijn geld was echt op. Haar geld was ook op. En had ik die job niet kunnen doen, was ik echt naar OCWM moeten stappen. Want mijn wachttijd voor mijn uitkering, dus ik kon ook niet gaan doppen, was heel ingewikkeld allemaal. Maar dus op dat moment was ik heel blij dat ik dat geld had. En dat was meteen, ja, dat ging op naar boodschappen. Het was niet een soort euforie van, amai, en nu kan ik gaan reizen. Nee, dat was echt om heel noodzakelijke uitgaven te gaan doen.
En als je, dus je relatie met geld in die periode was vooral van, kijk, ik moet het gebruiken om het op te doen.
Ja, ik heb het, daarvoor was mijn relatie met geld, dat was zakgeld. En had ik iets nodig... dan kon ik het gewoon vragen naar mijn ouders.
Jij bent kind alleen, zeker?
Ik ben een enig kind, ja. En dus dat was wat een voordeel was in die zin. Mijn ouders, twee hardwerkende mensen, die me altijd heel hard de waarde van geld hadden geleerd. Dus ik kreeg zakgeld, maar stel, bijvoorbeeld, ik had nieuwe kleren nodig. Ik was geen moeilijke daarin, maar toch, af en toe heb je iets nodig. Dus ik kon dat gewoon vragen. Maar op dat moment was, ja, geld was voor mij altijd wel een noodzaak. En ik heb dan ook een heel bewuste relatie met geld opgebouwd. Omdat, net voor ik dan dat loon, mijn eerste loon kreeg, ik weet nog, wij woonden niet zo heel ver van de Colruyt in Gent, en ik ging naar de winkel. Dat was heel bewust Colruyt, Aldi, al dat soort winkels. Er was nog niet veel keuze toen ook. Heel bewust kiezen naar de goedkope dingen. Ik weet dat we op een bepaald moment smeerkaas kochten van het merk Galaxy, bestaat niet meer. En dat was de meest droge smeerkaas die je je kunt voorstellen. Dat was, ja, je moest die bijna hakken om op uw boterham te doen. Toen besefte ik van, kijk, dit wil ik in de rest van mijn leven nooit meer. Ik wil goeie smeerkaas kunnen kopen. Ik ben mij heel bewust van de waarde, van hoeveel iets kostte. Dus die relatie met geld was op dat moment heel duidelijk van dit gaat altijd heel belangrijk blijven in mijn leven.
En dan ben je aan de VRT kunnen beginnen?
Nee, daartussen heb ik nog twee weken voor die stofzuigers. Dan twee maanden voor het marketingbureau. En dan ben ik voor AVS gaan werken, regionale televisie. En daar ben ik heel bewust ook gaan onderhandelen over mijn loon. Ik had een hele selectie doorlopen, waar maar een paar mensen werden uitgekomen. Ik kreeg dan een basisloon waarvan ik zei van, dat is misschien net wat te weinig om dan mijn vorige job op te geven. Dus dat was mijn eerste echte onderhandeling. Achteraf ben ik dan te weten gekomen bij mijn vorige job dat ik ook echt het minimum gekregen heb. Dus dat was de eerste onderhandeling. En toen, op een bepaald moment na een jaar, kreeg ik het aanbod om eindredactie te gaan doen bij de regionale televisie. Ik zei, oké, ik wil dat doen, maar wel aan die en die voorwaarden. En dus ik heb telkens opslag gevraagd en gekregen. Toen kon dat nog allemaal. Na de VRT, dat was, ik had twee of drie jaar voor AVS gewerkt, denk ik. Nou, vier jaar. In 94 begonnen. Eind 97 begonnen voor de VRT, na ook een selectie. En toen ben ik gewoon elk jaar naar... Toen heette dat nog, denk ik, de dienst personeel. Nu is dat Human Resources. Telkens opslag gaan vragen. Van kijk, ik zit in functieclassificatie 12 of 11, of hoe heette dat toen? Maar ik weet dat er een vork bestaat, dus ik zit niet aan mijn plafond. Kan ik opslag krijgen? Want ik heb dat, dat en dat gepresteerd. En elk jaar werkte dat. Op een bepaald moment... beginnen ze bij VRT met functioneringsgesprekken. Nu heet dat ook weer anders, maar ik ben zelfstandig, dus het heeft ook geen nut meer. Maar toen was ik nog in dienst, en telkens bij elk functioneringsgesprek kon je een bonus krijgen. Je wist van, als je een goed kreeg, bleef het loon hetzelfde. Kreeg je een zeer goed, dan wist je dat daar iets aan vast hing. Kreeg je een uitstekend, dan kreeg je echt wel een propere extra. De eerste keer van dat functioneringsgebrek kreeg ik uitstekend. Vond ik prima, leuk, iets extra. Het jaar daarna waren ze heel tevreden, maar kreeg ik zeer goed. Ik zeg van, mannen, vorig jaar heb ik er een uitstekend gekregen. Ik wil nu ook een uitstekend. Ja, maar ja, ik zeg van, ja, want... Daarom, daarom en daarom, en dat heb ik ook gepresteerd. En dat heb ik dan gedaan. En dan zag je zo kijken aan elkaar van, ah ja, heeft wel gelijk. Dus ik heb er telkens wel voor gezorgd dat ik er financieel beter van werd. Omdat het ook wel kon.
En dus, je bent je echt wel bewust van de waarde van geld. Ja. En je dan, op die moment, zou je toch al iets kunnen sparen hebben?
Ja, maar ik ben... Want om even terug te keren op geld, zolang ik het niet 'nodig' had, dus dan al eens tegen het studeren was, dat ik alles kon krijgen, zakgeld en extra's. Was ik... Ik had mij op een bepaald moment verdiept in het communisme. Waar de waarde van geld, dat is iets helemaal anders. En ik wist van, oké, echt het grote kapitaal ga ik nooit aan beginnen. Dat is eigenlijk niks voor mij. Ik wil het basis en we gaan dat verdelen en socialisme en noem maar op. Tot ik ook wel mij verder begon te verdiepen en merkte dat het in landen zoals in Cuba of in de Sovjet-Unie of in de DDR, dat het ook allemaal niet zo... niet zo goed werkte en dat je toch wel een bepaald basiscapitalisme nodig hebt om dingen te laten werken. Toen ik dan eindelijk mijn eigen geld aan het verdienen was, sparen, in het begin heb ik weinig gespaard, omdat ik ben heel snel ook tot het besef gekomen van vastgoed en een baksteen, een huis om in te wonen, is wel belangrijk. Ik ben eigenlijk heel snel iets gaan kopen ook. Ik denk dat we een jaar of anderhalf jaar in Gent gewoond hebben, in het huis van mijn ouders. Die hebben mij dan gesteund om iets te gaan kopen met mijn toenmalige vriendin. En wij heel snel een huis kunnen kopen. En dat was dan ook heel snel afbetalen. Een lening. Ik kon toen lenen., dus onze eerste lening was bij de Generale Bank. En wij leenden toen aan 9%. Wat wel pittig was.
Dat was pittig.
Maar ja, de huizen kostten toen, ik denk... Als ik even denk, ons huis kostte toen 5 miljoen frank zoiets, dat is 120 000 euro.
Wat naar huidige normen spotgoedkoop is.
Ja, daar heb je niks meer voor. Toen hadden wij een huis op een denk ik 800 vierkante meter, drie slaapkamers, een huis uit de jaren 50, te renoveren, maar heel mooi en alles erop en eraan wat je wou. Maar ja, dat was wel een afbetaling en elke maand moest die er wel liggen. Het leuke aan die, ook daar weer die interesten, elk jaar kon je of om de zoveel maanden kon je naar de bank gaan van mannen 9% is toch wel veel. Plots, ik ben geëindigd aan 3% op een bepaald moment. Je kon met die banken toen nog onderhandelen over bepaalde dingen.
Dat ging natuurlijk omdat naar beneden ging.
Alles ging naar beneden toen. Maar tijden zijn ook weer veranderd. Maar dus ja, sparen deed ik wel. Ik kom ook uit de tijd dat wij op school een spaarboekje hadden van de ASLK. Mensen rond de 50 gaan dat herkennen. En deed schoolsparen enzo. En, maar ik ben ook alles meteen gaan intekenen. Pensioensparen deed ik al van mijn 21. Van het moment dat ik dan zelfstandig werd een paar jaar later. VAPZ, IPT, allemaal de afkortingen. Ik heb ze allemaal, omdat ik wist van het is fiscaal interessant, appeltje voor de dorst. Mijn ouders die waren heel conservatief daarin, heel plichtsbewust van kijk, zorg voor je pensioen. Zorg dat je een diploma hebt, zorgt dat je altijd iets genoeg hebt.
Dat heb je dus eigenlijk meegekregen van thuis?
Ja, dat is echt van thuis. Omdat mijn vader, die kwam uit een gezin van 16 kinderen, dus die hebben nooit over gehad, die zei altijd van, kijk manneke, als wij naar de snoepwinkel gingen, anderen kregen een frank mee, wij kregen een halve of 25 cent mee. Dus ja, dat sparen en het zorgen voor later heeft er altijd in gezeten. Dus ik ben heel snel iets gaan kopen, om dan te zorgen dat ik een huis had. En...
Geef je dat ook mee aan je kinderen?
Ja, ik heb het altijd meegegeven aan hen. Het ding van niks voor niks. En ze hebben dat ook altijd wel gehuldigd. En ik heb het dan ook niet... Door scheidingen en zo was het ook wel wat minder. En soms hebben ze ook wel gemerkt, soms gaat het ook niet zo makkelijk. Zij zijn ook heel snel vakantiejobs gaan doen. Ook wel quasi verplicht, alle drie. Ook terwijl... Want dat is iets wat wij... Als student ging ik nooit gaan werken in het jaar. Zij wel. Zij zijn heel snel in frituuren gaan werken, in de horeca gaan werken, in koekjesfabrieken gaan werken. Dus die hebben altijd heel fel bijverdiend. Dus de waarde van geld, ze bekijken het wel anders intussen. Mijn oudste dochter heeft intussen twee kapperszaken, dus die is daar gaan investeren. Maar die heeft altijd heel hard moeten werken voor haar centjes. Mijn tweede is heel fel gaan bijjobben om te kunnen reizen. Die was er ook heel duidelijk in. Ik wil werken, maar ik wil daar ook mijn genot uithalen. En mijn jongste heeft dan bijvoorbeeld met haar vriend een tiny house gebouwd. Heeft heel bewust gekozen van kijk, ik heb die wat meegegeven. Want ook daar, ja, van het moment, ook met mijn ex toen zijn wij rekeningen gaan openen. Dat waren een soort spaarsystemen. Ik denk dat dat een soort TAC 21 of 23 denk ik dat dat was, waar je dan op je 21 jaar kon je dat afhalen. Je komt dat even laten staan, maar dan had je toch een schoon bedrag, alstublieft. En zij is dan gaan investeren in een tiny house, dus die heeft geen afbetaling. Dus die heeft ook geen verwarming, die heeft verwarming met een palletkachel. Dus die bekijkt dat dan op die manier. Maar alle drie bekijken dat geld ook op een compleet andere manier. Maar ze weten wel, ja, je hebt het wel nodig. Je kunt niet van licht en liefde, hoe mooi het ook is, je kan daar niet van leven.
De hemelse douw, zoals ze het zeggen.
Ja.
Redelijk moeilijk.
Maar zij beseffen ook wel van, jij moet er ook wel voor werken, maar je moet ook wel leuke dingen kunnen doen. Je moet ook wel leven. En ik denk dat waar ik wel heel lang in doorgeschoten ben. Ik heb al heel veel gewerkt en iets te weinig geleefd. Want intussen ben ik die balans wel wat gaan bijstellen, omdat ik het ook gewoon plezant vind. Maar die waarde van geld is altijd gebleven.
Dus voor de zoon is het iets anders dan?
Ja, ik ben heel benieuwd, die is nu zes.
Daar ben je iets meer mee. Het is een andere leeftijd op een andere leeftijd. Dus daar heb je...
Maar, natuurlijk heeft hij nog geen benul van geld. Het fysieke geld is ook weg bij hem. Het is weg, ja. Die ziet dat wel af en toe, maar die gaat er ook op een andere manier mee omgaan.
Maar het is niet meer de enveloppen met kerst of nieuwjaar, dat is weg bij die.
Wat er nu gebeurt, is effectief, wij krijgen nog wel envelopjes, maar bijvoorbeeld, mijn ouders zeggen dan ook: "we hebben dan gestort op de rekening". En voor mijn metekinderen bijvoorbeeld, en mijn vrouw ook, hebben wij een soort beleggingsrekening geopend. Wel op onze naam, maar wel ten gunste van hen. Dus alles is zo. Als je vroeger zegt, we gaan een beleggingsrekening openen voor u, dan zeg je van "ja, dat gaan we niet doen".
Het is minder fijn natuurlijk om te krijgen. Mijn ouders hebben juist hetzelfde gedaan voor mijn kinderen. En op een bepaald moment hebben wij zelfs eens gezegd van, geef ze toch maar nog in een kleine enveloppe,iets tastbaars.
Dat ze beseffen. Want ik merk dat ook zo. Ik ben dan ook wel degene die af en toe... Als je een tafel of een tuinset... Ik had zo'n vélo op tweede hand. Dan zou ik het ook verkopen. En dan is dat cash. En dan zit hij in je portefeuille. En ik denk van... Tja, ja. Je beseft veel beter van hoe het in elkaar zit dan. Dus af en toe is het wel zinnig om dat fysiek geld nog eens te zien.
Maar dat heb je dus eigenlijk ook meegegeven aan je kinderen. En geld is geen taboe bij jullie thuis, neem ik aan? Nee. Nee. dat is bij veel gezinnen wel het gevoel.
Ja, nee, dat is geen taboe. Ik denk, ja, het voordeel of het nadeel ook meteen is dat ze van mij af en toe wel zien in de gazet welke facturen ik mag krijgen.
Dat had ik ook gelezen. En een van de vragen was, stoort je dat niet eigenlijk? Ja. Je weet dat niet van iedereen. En van jou komt dat dan toch in redelijk grote reiters in de krant. Dat is het toch niet eigenlijk.
Nee, en sommige bedragen kopen, andere weer niet. Is dat vervelend? Het is een gegeven. Mensen vinden het ontzettend boeiend om van bekende mensen, en zeker van de VRT, te weten hoe dat zit eigenlijk. Natuurlijk, dat is ook een spel van mediagroepen, in de zin van DPG en Play hebben er alle belang bij om VRT ook af en toe in een ander daglicht te zetten. En dan vinden ze het niks leuker om te zeggen van... Maar die grootverdieners, dat is toch schandalig? En wij mogen de markt niet op en zij verstoren de markt. En dan worden ze ook bedragen aan overheidsinstellingen, want zij hebben ook nog eens overheidsdotaties enzovoort. Dat is soms storend. Ik weet in het begin dat dat gebeurde toen ik MNM aan het opstarten was. Toen is er ooit echt letterlijk een factuur van mij gepubliceerd. Mijn naam, toenaam, gewoon een kopie van mijn factuur, om aan te tonen van, ken ik wat dat hier me verdient. Waarbij de minister dan zei van, het is veel, maar het is wel marktconform. Ja, daar ga je dan mee om. En op een bepaald moment dan omarm je dat ook en doe daar eens mee, Michelin. Mag je?
Dat is een beetje...
Beter zo dan omgekeerd.
Ja. Het zijn beter zulke bedragen uiteraard. Ja. Andere. En wat de mensen...
Het ding is ook het cliché om je dan toch ergens te verdedigen. Mensen beseffen soms niet dat het zijn ook bruto bedragen. Daar moet belasting op betaald worden. Daar moet een BTW, et cetera, et cetera.
Je bent tegen een bank aan. Dus je weet hoe het in elkaar gaat. Ongeveer.
Maar bon, ik klaag daar niet over. Ik ben op dat vlak bevoorrecht nog altijd. Ik weet wat ik kan. Ik weet hoe hard ik ervoor werk. En ik weet ook hoe beperkt in tijd dat het is. Om de drie jaar, soms om de twee jaar, bij het laatste jaar van zo'n contract, dan ga je in onderhandeling. En dat zijn niet altijd de meest prettige onderhandelingen. Het wordt steeds onprettiger. Dus je weet dat je... Die komen niet, zoals ze in het Engels zeggen, for granted.
Nee, nee.
Je moet daar iets voor doen.
Daar staat iets tegenover.
Er zijn heel veel mensen waar het vandaag of morgen kan voor gedaan zijn. Dus dat scheelt ook.
Wij waren toch verpland, het is de eerste keer, om onze gasten altijd een dilemma voor te leggen. Ze zijn niet zo schitterend, maar ik heb gewoon... Euro's op de rekening of euro's om?
Ja, op dit moment ligt het zo gevoelig. Dan toch, als ik het zou kunnen forceren,
dan toch euro's om. Ja, temps op waarschuwing. Oeh, dat is een gevaarlijke. Ja, tuurlijk.
Dat is wel een heel moeilijk dilemma.
Je mag ook eens passen, Peter. Nee.
Ik ga waarschuwen. Ik heb daar geen GPS nodig om rond te rijden.
En op de vellen wel?
Ik stel voor... Als ik met een oprit rij, zelfs in Temse, stel ik voor alles mijn GPS in. Maar werkelijk, voor alles. Het is gênant. Ik kan niet ongeveer blind naar dingen rijden, maar gewoon om te weten wat de afstand is.
Maar het is nooit hetzelfde. Nee, ja.
Ik kom er ook niet zo heel veel meer in waarschuwd, maar ik weet wel, als ik in de buurt kom en ik rijd de omgeving binnen het meetjesland binnen, dan gebeurt er altijd iets. Dan komt er iets terug. Je kunt dat niet omschrijven. Dat is een beetje nostalgie, maar ook wel het gevoel van hier ken ik mijn weg en hier spreken de mensen de taal die ik ook spreek. Dus op dat vlak is dat Matemse aanraden. Paarden aan de schelde.
Zeker weten. Koffie of thee?
Koffie.
Luxe vakantie of met de rust?
Oh, luxe vakantie.
Aperitief of dessert?
Aperitief.
Nieuwe collectie of solden?
Ik ben een heel slechte voor de solden. Ik ga dan binnen in de winkel en ik ga dan toch naar de nieuwe collectie gaan kijken. Dus, nieuwe collectie.
Ja, we zijn sponsor van Padel, dus hier heb je maar één antwoord. Zeg maar Dennis of Padel.
Padel.
Dankjewel.
Het kan geen van de twee, dus ben er gerust in.
Ja, dan sparen of beleggen.
Op dit moment, ja, beleggen. Het is een cliché, maar ik ben... Och, man, dat is een goed verhaal over beleggen. Dus ik doe het op verschillende manieren. Ik doe het in... veilige fondsen, dat mijn bank dan een plan laat mee trekken. Ik doe het in iets risicovollere fondsen, die dan soms veel meer opbrengen, maar soms ook minder. Op lange termijn ziet dat er goed uit. En ik heb dan ook een eigen portefeuille, dat ik zelf heb samengesteld. Er zijn momenten dat ik daar niet meer naar kijk, dat ik weet van, dit heeft geen zin.
Gezamenlijke rekeningen of aparte rekeningen?
Beiden. Ja, we hebben gezamenlijke rekeningen. Niks mis mee. Maar sinds mijn scheiding sowieso aparte rekeningen ook. Omdat je door allerlei omstandigheden, omdat het ook gewoon voor het nageslacht ook slimmer is, en dat het ook gewoon fijner is om gewoon te weten van, kijk, weet je, daar doe jij je goesting mee, doe ik mijn goesting mee, en voor andere kosten, dan bekijken we samen de dingen.
Veel moeilijk was het.
Veel mee, ja. Het is effectief, dat laatste is misschien een belangrijke ook. Wij weten van elkaar ongeveer echt wel waar we aan toe zijn. Hoeveel er op onze rekening staat, hoeveel wij verdienen, hoeveel onze kosten zijn. Omdat je daar moet kunnen over praten. Soms zijn er frustraties die je wilt delen. En dan moet je dat ook gewoon in alle openheid kunnen doen. Dat is het belangrijke in een relatie.
En dan zijn jullie beiden met geld bezig eigenlijk. Wat dat in vele gezinnen niet het geval is.
Nee, omdat wij ook allebei intussen ook zelfstandig zijn, vernootschappen hebben. Mijn vrouw is vrij beroeper, die is kinder- en jeugdpsychiater, dus dat is nog een compleet ander. Er is nog risie van wat is er allemaal tussen. Dus we hebben heel veel vlakken. Moet je met geld bezig zijn? Zonder dat het verstikt, hè. Ik ben wel iemand die regelmatig rekeningen checkt ook, om te zien van ja, zitten we niet in het rood. Want dat is iets, ik heb ooit mijn vader heel kwaad zien worden, omdat hij eens door heel andere... stommiteit in het rood gegaan is. Echt niet veel. En dat was zoiets van in het rood gaan, dat doet het niet. Ik had dat intussen een paar keer gedaan. Valt allemaal nogal mee, qua kosten. Maar natuurlijk niet eindeloos in het rood blijven gaan. Ik heb koppels gekend wel. Die jonge koppels, dat is het begin van je gezin en leningen en afbetalingen, die effectief op het einde van de maand werd gestort. En dat was echt om de put van de vorige maand te vullen. Living on the edge. En dat is iets wat ik echt niet meer wil. Dat wil ik nooit van zijn leven doen.
Dat begrijp ik. Ik heb er zo ook heel veel gekend. Ik werk al sinds 1999 in een bank. Ah ja, jullie zien dat ook natuurlijk. Heel veel gezien en dat is uiteraard heel moeilijk, want sommige mensen hebben dat maandgeld nodig om een put te delven. Dat is erg. Eigenlijk is dat heel erg.
Ja, en je moet ook weten wat je kan en wat je aan kan. Ik ben wel altijd wel van een beetje van de risico geweest. Als mijn boekhouder zei van, zou dat dat wel doen en gaat dat wel blijven duren? Dan zei ik altijd van, we leven nu. Als het niet meer gaat, dan verkoop ik wel iets. Intussen heb ik de luxe om dat effectief te kunnen zeggen, dat ik ook... En in vastgoed en andere dingen voldoende gestoken hebt. Als het misgaat, oké, dan verkopen we iets. Dan zien we het wel.
Eigenlijk was het dit. Dus ik wil jou heel hartelijk bedanken.
Ja.
Op een hartige en eigenlijk... Jouw portefeuille op tafel. Dank je wel, Peter.
Ja, misschien nog één klein ding. Uiteraard. Ik kan er nog bij zitten. Omdat ik dat net zit te bedenken. Ik denk dat geld bij mij altijd ervoor gezorgd heeft dat je een vrijheid hebt.
Ja.
Een vrijheid om... Te doen, te kunnen en ook te denken. Want als je dan niet hebt die vrijheid, dan lig je s'nachts wakker en dat is het laatste wat je wilt.
Dat is een wijze les. Dank u wel, Peter.
Alsjeblieft.
Description
In de eerste aflevering van 'Mijn eerste loon' ontvangen we Peter Van de Veire, radiomaker en vertrouwde stem voor velen. Ook hij begon ooit met een allereerste loon. Wat deed dat met hem toen en hoe kijkt hij vandaag naar geld? Peter Van de Veire vertelt over zijn band met geld, de lessen die hij onderweg leerde en hoe zijn financiële kijk doorheen zijn carrière en leven evolueerde.
Hosted on Ausha. See ausha.co/privacy-policy for more information.
Transcription
Welkom bij deze podcast van Keytrade Bank, waarin bekende en minder bekende gasten aan de hand van hun eerste loon praten over geld en over hoe belangrijk financiële zekerheid voor ze is. Ik ben Roel van Keytrade Bank en vandaag verwelkomen we, na koffie, de beste remedie tegen elke vorm van ochtendhumeur, slimste mens, televisie- en radiopresentator. En de man van wie elke sidekick ooit zei, we zien hem wel geire, Peter van de Veire. Dag Peter.
Dag Roel.
Peter, laat ons even teruggaan in de tijd. Wanneer kreeg jij je eerste loon?
Mijn eerste loon? Mijn eerste loon, want ik zat te denken aan mijn eerste zakgeld, maar mijn eerste loon was toch ook vakantiejob. Ja, dat was ik denk dat ik een jaar of 15 was, maar ik was nog geen 16. Dus dat was in 1986. En nu ga je me vragen hoeveel dat was, maar dat weet ik niet meer. Dat is niet belangrijk. Ja, het was...
Het was in Belgische Frank.
Ja, het was in... Jazeker, Mijn moeder werkte in een textielfabriek in Waarschoot. Die waren er toen nog, textielfabrieken. Want die was er al jaren, sinds letterlijk mensenheugenis. Iedereen werkte daar. Dat is intussen allemaal verdwenen natuurlijk. Maar daar kreeg je echt eerst loon. Dat werd denk ik toen al gestort. Was niet fysiek dat ik dat kreeg, dat kwam op een rekening. Ik denk niet dat dat mijn rekening was. Ik denk dat dan de rekening van mijn ouders was waar ik dan, ja ik kreeg het dan in cash. Maar dat was mijn eerste loon waar ik echt voor gewerkt heb.
En je eerste professionele ervaring dan?
Mijn eerste professionele ervaring, dat weet ik iets beter, was in 1900. In 1993, dat was een job in Sint-Niklaas, werkte ik voor een marketingbureau, en kreeg ik, wacht even, denk ik, iets van een 45.000 Belgische frank bruto. Dus dat is iets van een 30.000 frank netto. Wat intussen, ik kan het al bijna niet meer omrekenen, maar dat was...
750 euro.
Ja Ja, dankjewel.
Dat is een van de voordelen van in een bank te werken, uiteraard.
Dus dat was... Je kunt je niet meer voorstellen hoe weinig dat was toen. En dat was uit noodzaak, want ik had daarvoor al een job gedaan. Ik heb twee weken stofzuigers proberen te verkopen bij een bedrijf dat een soort van stofzuiger maakte. Maar dat waren eigenlijk een soort luchtverversers. En daar was het zo van, kijk, die zeiden van, je mag bij ons komen werken. De eerste twee weken zijn opleidingsweken en de eerste maand werk je 'gratis', werd je betaald, a rato van verkochte stofzuiger. Ik heb een week opleiding gehad, dus mijn naft was niet terugbetaald. En de tweede week heb ik dan gewerkt, maar ik heb geen enkele kunnen verkopen. En op het einde van de week dacht ik van ja, ik had letterlijk toen een gezin te onderhouden. Mijn toenmalige partner werkte niet. We hadden een kindje gekregen. Ik had dus geen inkomen. Ik werkte dus min met verlies, was absurd. Dus ben ik heel snel gestopt. En ben ik dan die marketingjob gaan doen.
En toen je dan in die marketing job je eerste loon kreeg, wat was je gevoel daarbij? Dat was uiteraard dan al om de kosten te denken.
Ik had letterlijk mijn spaarboek meegekregen van thuis. Om het kort te schetsen, op een bepaald moment wordt mijn vriendin zwanger. Dat was gewenst, maar niet gepland. En dus kreeg ik, mijn ouders hebben gezorgd dat wij huisvesting hadden, en ik kreeg mijn spaarboek mee. Daar stond denk ik toen 100.000 frank op. Dus dat is ook niet zo heel veel. Om een paar kosten te overbruggen. Ik heb daar een paar maanden kunnen op leven. Mijn geld was echt op. Haar geld was ook op. En had ik die job niet kunnen doen, was ik echt naar OCWM moeten stappen. Want mijn wachttijd voor mijn uitkering, dus ik kon ook niet gaan doppen, was heel ingewikkeld allemaal. Maar dus op dat moment was ik heel blij dat ik dat geld had. En dat was meteen, ja, dat ging op naar boodschappen. Het was niet een soort euforie van, amai, en nu kan ik gaan reizen. Nee, dat was echt om heel noodzakelijke uitgaven te gaan doen.
En als je, dus je relatie met geld in die periode was vooral van, kijk, ik moet het gebruiken om het op te doen.
Ja, ik heb het, daarvoor was mijn relatie met geld, dat was zakgeld. En had ik iets nodig... dan kon ik het gewoon vragen naar mijn ouders.
Jij bent kind alleen, zeker?
Ik ben een enig kind, ja. En dus dat was wat een voordeel was in die zin. Mijn ouders, twee hardwerkende mensen, die me altijd heel hard de waarde van geld hadden geleerd. Dus ik kreeg zakgeld, maar stel, bijvoorbeeld, ik had nieuwe kleren nodig. Ik was geen moeilijke daarin, maar toch, af en toe heb je iets nodig. Dus ik kon dat gewoon vragen. Maar op dat moment was, ja, geld was voor mij altijd wel een noodzaak. En ik heb dan ook een heel bewuste relatie met geld opgebouwd. Omdat, net voor ik dan dat loon, mijn eerste loon kreeg, ik weet nog, wij woonden niet zo heel ver van de Colruyt in Gent, en ik ging naar de winkel. Dat was heel bewust Colruyt, Aldi, al dat soort winkels. Er was nog niet veel keuze toen ook. Heel bewust kiezen naar de goedkope dingen. Ik weet dat we op een bepaald moment smeerkaas kochten van het merk Galaxy, bestaat niet meer. En dat was de meest droge smeerkaas die je je kunt voorstellen. Dat was, ja, je moest die bijna hakken om op uw boterham te doen. Toen besefte ik van, kijk, dit wil ik in de rest van mijn leven nooit meer. Ik wil goeie smeerkaas kunnen kopen. Ik ben mij heel bewust van de waarde, van hoeveel iets kostte. Dus die relatie met geld was op dat moment heel duidelijk van dit gaat altijd heel belangrijk blijven in mijn leven.
En dan ben je aan de VRT kunnen beginnen?
Nee, daartussen heb ik nog twee weken voor die stofzuigers. Dan twee maanden voor het marketingbureau. En dan ben ik voor AVS gaan werken, regionale televisie. En daar ben ik heel bewust ook gaan onderhandelen over mijn loon. Ik had een hele selectie doorlopen, waar maar een paar mensen werden uitgekomen. Ik kreeg dan een basisloon waarvan ik zei van, dat is misschien net wat te weinig om dan mijn vorige job op te geven. Dus dat was mijn eerste echte onderhandeling. Achteraf ben ik dan te weten gekomen bij mijn vorige job dat ik ook echt het minimum gekregen heb. Dus dat was de eerste onderhandeling. En toen, op een bepaald moment na een jaar, kreeg ik het aanbod om eindredactie te gaan doen bij de regionale televisie. Ik zei, oké, ik wil dat doen, maar wel aan die en die voorwaarden. En dus ik heb telkens opslag gevraagd en gekregen. Toen kon dat nog allemaal. Na de VRT, dat was, ik had twee of drie jaar voor AVS gewerkt, denk ik. Nou, vier jaar. In 94 begonnen. Eind 97 begonnen voor de VRT, na ook een selectie. En toen ben ik gewoon elk jaar naar... Toen heette dat nog, denk ik, de dienst personeel. Nu is dat Human Resources. Telkens opslag gaan vragen. Van kijk, ik zit in functieclassificatie 12 of 11, of hoe heette dat toen? Maar ik weet dat er een vork bestaat, dus ik zit niet aan mijn plafond. Kan ik opslag krijgen? Want ik heb dat, dat en dat gepresteerd. En elk jaar werkte dat. Op een bepaald moment... beginnen ze bij VRT met functioneringsgesprekken. Nu heet dat ook weer anders, maar ik ben zelfstandig, dus het heeft ook geen nut meer. Maar toen was ik nog in dienst, en telkens bij elk functioneringsgesprek kon je een bonus krijgen. Je wist van, als je een goed kreeg, bleef het loon hetzelfde. Kreeg je een zeer goed, dan wist je dat daar iets aan vast hing. Kreeg je een uitstekend, dan kreeg je echt wel een propere extra. De eerste keer van dat functioneringsgebrek kreeg ik uitstekend. Vond ik prima, leuk, iets extra. Het jaar daarna waren ze heel tevreden, maar kreeg ik zeer goed. Ik zeg van, mannen, vorig jaar heb ik er een uitstekend gekregen. Ik wil nu ook een uitstekend. Ja, maar ja, ik zeg van, ja, want... Daarom, daarom en daarom, en dat heb ik ook gepresteerd. En dat heb ik dan gedaan. En dan zag je zo kijken aan elkaar van, ah ja, heeft wel gelijk. Dus ik heb er telkens wel voor gezorgd dat ik er financieel beter van werd. Omdat het ook wel kon.
En dus, je bent je echt wel bewust van de waarde van geld. Ja. En je dan, op die moment, zou je toch al iets kunnen sparen hebben?
Ja, maar ik ben... Want om even terug te keren op geld, zolang ik het niet 'nodig' had, dus dan al eens tegen het studeren was, dat ik alles kon krijgen, zakgeld en extra's. Was ik... Ik had mij op een bepaald moment verdiept in het communisme. Waar de waarde van geld, dat is iets helemaal anders. En ik wist van, oké, echt het grote kapitaal ga ik nooit aan beginnen. Dat is eigenlijk niks voor mij. Ik wil het basis en we gaan dat verdelen en socialisme en noem maar op. Tot ik ook wel mij verder begon te verdiepen en merkte dat het in landen zoals in Cuba of in de Sovjet-Unie of in de DDR, dat het ook allemaal niet zo... niet zo goed werkte en dat je toch wel een bepaald basiscapitalisme nodig hebt om dingen te laten werken. Toen ik dan eindelijk mijn eigen geld aan het verdienen was, sparen, in het begin heb ik weinig gespaard, omdat ik ben heel snel ook tot het besef gekomen van vastgoed en een baksteen, een huis om in te wonen, is wel belangrijk. Ik ben eigenlijk heel snel iets gaan kopen ook. Ik denk dat we een jaar of anderhalf jaar in Gent gewoond hebben, in het huis van mijn ouders. Die hebben mij dan gesteund om iets te gaan kopen met mijn toenmalige vriendin. En wij heel snel een huis kunnen kopen. En dat was dan ook heel snel afbetalen. Een lening. Ik kon toen lenen., dus onze eerste lening was bij de Generale Bank. En wij leenden toen aan 9%. Wat wel pittig was.
Dat was pittig.
Maar ja, de huizen kostten toen, ik denk... Als ik even denk, ons huis kostte toen 5 miljoen frank zoiets, dat is 120 000 euro.
Wat naar huidige normen spotgoedkoop is.
Ja, daar heb je niks meer voor. Toen hadden wij een huis op een denk ik 800 vierkante meter, drie slaapkamers, een huis uit de jaren 50, te renoveren, maar heel mooi en alles erop en eraan wat je wou. Maar ja, dat was wel een afbetaling en elke maand moest die er wel liggen. Het leuke aan die, ook daar weer die interesten, elk jaar kon je of om de zoveel maanden kon je naar de bank gaan van mannen 9% is toch wel veel. Plots, ik ben geëindigd aan 3% op een bepaald moment. Je kon met die banken toen nog onderhandelen over bepaalde dingen.
Dat ging natuurlijk omdat naar beneden ging.
Alles ging naar beneden toen. Maar tijden zijn ook weer veranderd. Maar dus ja, sparen deed ik wel. Ik kom ook uit de tijd dat wij op school een spaarboekje hadden van de ASLK. Mensen rond de 50 gaan dat herkennen. En deed schoolsparen enzo. En, maar ik ben ook alles meteen gaan intekenen. Pensioensparen deed ik al van mijn 21. Van het moment dat ik dan zelfstandig werd een paar jaar later. VAPZ, IPT, allemaal de afkortingen. Ik heb ze allemaal, omdat ik wist van het is fiscaal interessant, appeltje voor de dorst. Mijn ouders die waren heel conservatief daarin, heel plichtsbewust van kijk, zorg voor je pensioen. Zorg dat je een diploma hebt, zorgt dat je altijd iets genoeg hebt.
Dat heb je dus eigenlijk meegekregen van thuis?
Ja, dat is echt van thuis. Omdat mijn vader, die kwam uit een gezin van 16 kinderen, dus die hebben nooit over gehad, die zei altijd van, kijk manneke, als wij naar de snoepwinkel gingen, anderen kregen een frank mee, wij kregen een halve of 25 cent mee. Dus ja, dat sparen en het zorgen voor later heeft er altijd in gezeten. Dus ik ben heel snel iets gaan kopen, om dan te zorgen dat ik een huis had. En...
Geef je dat ook mee aan je kinderen?
Ja, ik heb het altijd meegegeven aan hen. Het ding van niks voor niks. En ze hebben dat ook altijd wel gehuldigd. En ik heb het dan ook niet... Door scheidingen en zo was het ook wel wat minder. En soms hebben ze ook wel gemerkt, soms gaat het ook niet zo makkelijk. Zij zijn ook heel snel vakantiejobs gaan doen. Ook wel quasi verplicht, alle drie. Ook terwijl... Want dat is iets wat wij... Als student ging ik nooit gaan werken in het jaar. Zij wel. Zij zijn heel snel in frituuren gaan werken, in de horeca gaan werken, in koekjesfabrieken gaan werken. Dus die hebben altijd heel fel bijverdiend. Dus de waarde van geld, ze bekijken het wel anders intussen. Mijn oudste dochter heeft intussen twee kapperszaken, dus die is daar gaan investeren. Maar die heeft altijd heel hard moeten werken voor haar centjes. Mijn tweede is heel fel gaan bijjobben om te kunnen reizen. Die was er ook heel duidelijk in. Ik wil werken, maar ik wil daar ook mijn genot uithalen. En mijn jongste heeft dan bijvoorbeeld met haar vriend een tiny house gebouwd. Heeft heel bewust gekozen van kijk, ik heb die wat meegegeven. Want ook daar, ja, van het moment, ook met mijn ex toen zijn wij rekeningen gaan openen. Dat waren een soort spaarsystemen. Ik denk dat dat een soort TAC 21 of 23 denk ik dat dat was, waar je dan op je 21 jaar kon je dat afhalen. Je komt dat even laten staan, maar dan had je toch een schoon bedrag, alstublieft. En zij is dan gaan investeren in een tiny house, dus die heeft geen afbetaling. Dus die heeft ook geen verwarming, die heeft verwarming met een palletkachel. Dus die bekijkt dat dan op die manier. Maar alle drie bekijken dat geld ook op een compleet andere manier. Maar ze weten wel, ja, je hebt het wel nodig. Je kunt niet van licht en liefde, hoe mooi het ook is, je kan daar niet van leven.
De hemelse douw, zoals ze het zeggen.
Ja.
Redelijk moeilijk.
Maar zij beseffen ook wel van, jij moet er ook wel voor werken, maar je moet ook wel leuke dingen kunnen doen. Je moet ook wel leven. En ik denk dat waar ik wel heel lang in doorgeschoten ben. Ik heb al heel veel gewerkt en iets te weinig geleefd. Want intussen ben ik die balans wel wat gaan bijstellen, omdat ik het ook gewoon plezant vind. Maar die waarde van geld is altijd gebleven.
Dus voor de zoon is het iets anders dan?
Ja, ik ben heel benieuwd, die is nu zes.
Daar ben je iets meer mee. Het is een andere leeftijd op een andere leeftijd. Dus daar heb je...
Maar, natuurlijk heeft hij nog geen benul van geld. Het fysieke geld is ook weg bij hem. Het is weg, ja. Die ziet dat wel af en toe, maar die gaat er ook op een andere manier mee omgaan.
Maar het is niet meer de enveloppen met kerst of nieuwjaar, dat is weg bij die.
Wat er nu gebeurt, is effectief, wij krijgen nog wel envelopjes, maar bijvoorbeeld, mijn ouders zeggen dan ook: "we hebben dan gestort op de rekening". En voor mijn metekinderen bijvoorbeeld, en mijn vrouw ook, hebben wij een soort beleggingsrekening geopend. Wel op onze naam, maar wel ten gunste van hen. Dus alles is zo. Als je vroeger zegt, we gaan een beleggingsrekening openen voor u, dan zeg je van "ja, dat gaan we niet doen".
Het is minder fijn natuurlijk om te krijgen. Mijn ouders hebben juist hetzelfde gedaan voor mijn kinderen. En op een bepaald moment hebben wij zelfs eens gezegd van, geef ze toch maar nog in een kleine enveloppe,iets tastbaars.
Dat ze beseffen. Want ik merk dat ook zo. Ik ben dan ook wel degene die af en toe... Als je een tafel of een tuinset... Ik had zo'n vélo op tweede hand. Dan zou ik het ook verkopen. En dan is dat cash. En dan zit hij in je portefeuille. En ik denk van... Tja, ja. Je beseft veel beter van hoe het in elkaar zit dan. Dus af en toe is het wel zinnig om dat fysiek geld nog eens te zien.
Maar dat heb je dus eigenlijk ook meegegeven aan je kinderen. En geld is geen taboe bij jullie thuis, neem ik aan? Nee. Nee. dat is bij veel gezinnen wel het gevoel.
Ja, nee, dat is geen taboe. Ik denk, ja, het voordeel of het nadeel ook meteen is dat ze van mij af en toe wel zien in de gazet welke facturen ik mag krijgen.
Dat had ik ook gelezen. En een van de vragen was, stoort je dat niet eigenlijk? Ja. Je weet dat niet van iedereen. En van jou komt dat dan toch in redelijk grote reiters in de krant. Dat is het toch niet eigenlijk.
Nee, en sommige bedragen kopen, andere weer niet. Is dat vervelend? Het is een gegeven. Mensen vinden het ontzettend boeiend om van bekende mensen, en zeker van de VRT, te weten hoe dat zit eigenlijk. Natuurlijk, dat is ook een spel van mediagroepen, in de zin van DPG en Play hebben er alle belang bij om VRT ook af en toe in een ander daglicht te zetten. En dan vinden ze het niks leuker om te zeggen van... Maar die grootverdieners, dat is toch schandalig? En wij mogen de markt niet op en zij verstoren de markt. En dan worden ze ook bedragen aan overheidsinstellingen, want zij hebben ook nog eens overheidsdotaties enzovoort. Dat is soms storend. Ik weet in het begin dat dat gebeurde toen ik MNM aan het opstarten was. Toen is er ooit echt letterlijk een factuur van mij gepubliceerd. Mijn naam, toenaam, gewoon een kopie van mijn factuur, om aan te tonen van, ken ik wat dat hier me verdient. Waarbij de minister dan zei van, het is veel, maar het is wel marktconform. Ja, daar ga je dan mee om. En op een bepaald moment dan omarm je dat ook en doe daar eens mee, Michelin. Mag je?
Dat is een beetje...
Beter zo dan omgekeerd.
Ja. Het zijn beter zulke bedragen uiteraard. Ja. Andere. En wat de mensen...
Het ding is ook het cliché om je dan toch ergens te verdedigen. Mensen beseffen soms niet dat het zijn ook bruto bedragen. Daar moet belasting op betaald worden. Daar moet een BTW, et cetera, et cetera.
Je bent tegen een bank aan. Dus je weet hoe het in elkaar gaat. Ongeveer.
Maar bon, ik klaag daar niet over. Ik ben op dat vlak bevoorrecht nog altijd. Ik weet wat ik kan. Ik weet hoe hard ik ervoor werk. En ik weet ook hoe beperkt in tijd dat het is. Om de drie jaar, soms om de twee jaar, bij het laatste jaar van zo'n contract, dan ga je in onderhandeling. En dat zijn niet altijd de meest prettige onderhandelingen. Het wordt steeds onprettiger. Dus je weet dat je... Die komen niet, zoals ze in het Engels zeggen, for granted.
Nee, nee.
Je moet daar iets voor doen.
Daar staat iets tegenover.
Er zijn heel veel mensen waar het vandaag of morgen kan voor gedaan zijn. Dus dat scheelt ook.
Wij waren toch verpland, het is de eerste keer, om onze gasten altijd een dilemma voor te leggen. Ze zijn niet zo schitterend, maar ik heb gewoon... Euro's op de rekening of euro's om?
Ja, op dit moment ligt het zo gevoelig. Dan toch, als ik het zou kunnen forceren,
dan toch euro's om. Ja, temps op waarschuwing. Oeh, dat is een gevaarlijke. Ja, tuurlijk.
Dat is wel een heel moeilijk dilemma.
Je mag ook eens passen, Peter. Nee.
Ik ga waarschuwen. Ik heb daar geen GPS nodig om rond te rijden.
En op de vellen wel?
Ik stel voor... Als ik met een oprit rij, zelfs in Temse, stel ik voor alles mijn GPS in. Maar werkelijk, voor alles. Het is gênant. Ik kan niet ongeveer blind naar dingen rijden, maar gewoon om te weten wat de afstand is.
Maar het is nooit hetzelfde. Nee, ja.
Ik kom er ook niet zo heel veel meer in waarschuwd, maar ik weet wel, als ik in de buurt kom en ik rijd de omgeving binnen het meetjesland binnen, dan gebeurt er altijd iets. Dan komt er iets terug. Je kunt dat niet omschrijven. Dat is een beetje nostalgie, maar ook wel het gevoel van hier ken ik mijn weg en hier spreken de mensen de taal die ik ook spreek. Dus op dat vlak is dat Matemse aanraden. Paarden aan de schelde.
Zeker weten. Koffie of thee?
Koffie.
Luxe vakantie of met de rust?
Oh, luxe vakantie.
Aperitief of dessert?
Aperitief.
Nieuwe collectie of solden?
Ik ben een heel slechte voor de solden. Ik ga dan binnen in de winkel en ik ga dan toch naar de nieuwe collectie gaan kijken. Dus, nieuwe collectie.
Ja, we zijn sponsor van Padel, dus hier heb je maar één antwoord. Zeg maar Dennis of Padel.
Padel.
Dankjewel.
Het kan geen van de twee, dus ben er gerust in.
Ja, dan sparen of beleggen.
Op dit moment, ja, beleggen. Het is een cliché, maar ik ben... Och, man, dat is een goed verhaal over beleggen. Dus ik doe het op verschillende manieren. Ik doe het in... veilige fondsen, dat mijn bank dan een plan laat mee trekken. Ik doe het in iets risicovollere fondsen, die dan soms veel meer opbrengen, maar soms ook minder. Op lange termijn ziet dat er goed uit. En ik heb dan ook een eigen portefeuille, dat ik zelf heb samengesteld. Er zijn momenten dat ik daar niet meer naar kijk, dat ik weet van, dit heeft geen zin.
Gezamenlijke rekeningen of aparte rekeningen?
Beiden. Ja, we hebben gezamenlijke rekeningen. Niks mis mee. Maar sinds mijn scheiding sowieso aparte rekeningen ook. Omdat je door allerlei omstandigheden, omdat het ook gewoon voor het nageslacht ook slimmer is, en dat het ook gewoon fijner is om gewoon te weten van, kijk, weet je, daar doe jij je goesting mee, doe ik mijn goesting mee, en voor andere kosten, dan bekijken we samen de dingen.
Veel moeilijk was het.
Veel mee, ja. Het is effectief, dat laatste is misschien een belangrijke ook. Wij weten van elkaar ongeveer echt wel waar we aan toe zijn. Hoeveel er op onze rekening staat, hoeveel wij verdienen, hoeveel onze kosten zijn. Omdat je daar moet kunnen over praten. Soms zijn er frustraties die je wilt delen. En dan moet je dat ook gewoon in alle openheid kunnen doen. Dat is het belangrijke in een relatie.
En dan zijn jullie beiden met geld bezig eigenlijk. Wat dat in vele gezinnen niet het geval is.
Nee, omdat wij ook allebei intussen ook zelfstandig zijn, vernootschappen hebben. Mijn vrouw is vrij beroeper, die is kinder- en jeugdpsychiater, dus dat is nog een compleet ander. Er is nog risie van wat is er allemaal tussen. Dus we hebben heel veel vlakken. Moet je met geld bezig zijn? Zonder dat het verstikt, hè. Ik ben wel iemand die regelmatig rekeningen checkt ook, om te zien van ja, zitten we niet in het rood. Want dat is iets, ik heb ooit mijn vader heel kwaad zien worden, omdat hij eens door heel andere... stommiteit in het rood gegaan is. Echt niet veel. En dat was zoiets van in het rood gaan, dat doet het niet. Ik had dat intussen een paar keer gedaan. Valt allemaal nogal mee, qua kosten. Maar natuurlijk niet eindeloos in het rood blijven gaan. Ik heb koppels gekend wel. Die jonge koppels, dat is het begin van je gezin en leningen en afbetalingen, die effectief op het einde van de maand werd gestort. En dat was echt om de put van de vorige maand te vullen. Living on the edge. En dat is iets wat ik echt niet meer wil. Dat wil ik nooit van zijn leven doen.
Dat begrijp ik. Ik heb er zo ook heel veel gekend. Ik werk al sinds 1999 in een bank. Ah ja, jullie zien dat ook natuurlijk. Heel veel gezien en dat is uiteraard heel moeilijk, want sommige mensen hebben dat maandgeld nodig om een put te delven. Dat is erg. Eigenlijk is dat heel erg.
Ja, en je moet ook weten wat je kan en wat je aan kan. Ik ben wel altijd wel van een beetje van de risico geweest. Als mijn boekhouder zei van, zou dat dat wel doen en gaat dat wel blijven duren? Dan zei ik altijd van, we leven nu. Als het niet meer gaat, dan verkoop ik wel iets. Intussen heb ik de luxe om dat effectief te kunnen zeggen, dat ik ook... En in vastgoed en andere dingen voldoende gestoken hebt. Als het misgaat, oké, dan verkopen we iets. Dan zien we het wel.
Eigenlijk was het dit. Dus ik wil jou heel hartelijk bedanken.
Ja.
Op een hartige en eigenlijk... Jouw portefeuille op tafel. Dank je wel, Peter.
Ja, misschien nog één klein ding. Uiteraard. Ik kan er nog bij zitten. Omdat ik dat net zit te bedenken. Ik denk dat geld bij mij altijd ervoor gezorgd heeft dat je een vrijheid hebt.
Ja.
Een vrijheid om... Te doen, te kunnen en ook te denken. Want als je dan niet hebt die vrijheid, dan lig je s'nachts wakker en dat is het laatste wat je wilt.
Dat is een wijze les. Dank u wel, Peter.
Alsjeblieft.
Share
Embed