Speaker #0Ik ben Eline, ik ben 20 jaar. Ik woon in Meerlen, dat is dicht bij Hoogstraten. Ik zit op kot in Leuven, waar ik mijn tweede jaar zit, aan de UCLL. En ik studeer sociale redactaaswetenschappen. Daarnaast zit ik in de Giro, daar ben ik nu vier jaar leiding. Daar heb ik ook altijd al als lid in gezeten, dus dat was eigenlijk altijd mijn hobby. En ik heb sinds mijn 16 jaar migraine, dus nu vijf jaar. In 2018 zijn wij met de jeugdbeweging naar Toverland geweest, een attractiepark. En daar ben ik met mijn hoofd tegen een glijbaan gebotst en achterovergevallen. En toen had ik wel veel hoofdpijn, maar niet zo benoemenswaardig om daar direct mee naar het spoed te rijden. De ambulance of zo op te bellen. Dus dan ben ik gewoon naar huis gegaan. Maar de volgende dag was dat eigenlijk nog niet beter. Dus dan ben ik met mijn mama naar de huisarts geweest. En die gaf toen aan dat dat een hersenschudding was. Dus die had mij een paar dagen rust voor geschreven. Maar dat was in november. Dus de examens stonden ook voor de deur. Ik heb die rust dan wel gepakt voor een week of zo. Maar ben daarna ook wel direct terug beginnen studeren. Omdat ik mijn examens wel heel graag wou meedoen. Maar dan in de zomer, want 2019 was dat dan. heb ik een eerste migraineaanval gehad, wat ik toen nog niet herkende als migraineaanval, want ik had dat zelf toen nog niet door, dat dat migraine was. Ik had toen gewoon heel veel hoofdpijn en ik was super misselijk. Maar ik was toen op vakantie in Griekenland, waar het ook heel warm was, waardoor ik dacht, dat gaat door de warmte komen. Maar als ik daar nu naar de rand op terugkijk, zie ik van, ah, oké, dat is een migraineaanval geweest. En dan had ik wel regelmatig wat meer hoofdpijn, maar nog niet dat dat echt mijn leven zodanig belemmerde. Een klein jaar na mijn hersenschudding had ik een migraineaanval van tien dagen. Ik ben daar dan uiteindelijk mee opgenomen geweest op spoed, omdat die seconden die eigenlijk niet stoppen. Ik heb dan eerst twee cortisonespuiten gekregen in mijn nek, omdat ze misschien dachten dat ik daarmee opgelost kon worden. Maar dat hielp eigenlijk niet. Dus dan ben ik opgenomen geweest om via een infuus medicatie te krijgen. En dan is uiteindelijk die... migraineaanval van tien dagen wel stop kunnen gezet worden. En dan is eigenlijk de diagnose gekomen dat ik dus migrainen heb. Toen besefte ik nog niet helemaal wat dat was of zo. Ik had gewoon superveel pijn, constant, die tien dagen. Maar als ik daar nu op terugkijk, ik heb daarna nog zoveel periodes gehad dat ik ook bijna tien dagen aan een stuk hoofdpijn had. Dus ik zie die periode wel als heftig, maar niet per se alleen die tien dagen. Toen ik de eerste keer bij de neurolog kwam, voelde ik en mijn mama ook wel direct een erkenning en ook wel een bevestiging dat wat ik had wel gewoon serieus was en dat ik niet flauw was. En ik denk dat dat voor mij heel belangrijk was als zij dat tegen mij zei. Omdat op een duur heb je het gevoel van misschien overdrijf ik hier gewoon in en is het allemaal niet zo erg en moet ik maar een beetje beter mijn best doen. Maar zij gaf wel telkens aan van het is wel... echt serieus en 25 aanvallen op een maand is niet normaal als je 16 jaar bent en dat is gewoon heel, heel vermoeiend op die leeftijd, waardoor dat elke keer als ik en mama naar de neurolog ging samen, dat dat voor ons ook wel een beetje een geruststelling was van ja, het is wel echt heftig en wij overdrijven daar niet in, omdat heel veel mensen weten niet wat dat is en zij begreep dat wel volledig, omdat ze daar de medische achtergrond ook wel van had. En dat was voor ons wel een heel fijn gevoel. De eerste school dat je in zesde middelbaar hebt, heb ik wel. aangegeven aan mijn klas titularis dat ik migraine had maar ik heb daar toen niet zo zwaar aan getild en ik was eigenlijk altijd als ik geen migraine had wel super vrolijk en ook als ik migraine had probeerde ik dat wel te verbergen omdat ik niet wou dat mensen mij gingen zien als dat zieke meisje en dat waren ook wel vaak de vriendinnen die mij pushten van Eline ga naar huis nu of ga naar de leerkracht dat het niet gaat want vanuit mijn eigen deed ik dat wel vaak te weinig op een gegeven moment met de septic In september ben ik toen wel eens echt gebroken in de klas, omdat ik toen echt heel ziek was. En ik denk dat toen mijn klasitularis ook wel door had van oké, nu is het wel echt serieus. En we moeten wel naar oplossingen zoeken hoe dat voor mij dan draagbaar kon blijven. En dan heeft de school daar eigenlijk wel direct naar oplossingen mee gezocht. Door te kijken naar welke dagen ik eventueel afwezig kon zijn of welke lessen ik eventueel makkelijker kon inhalen nadien. En dan... voel je je ook wel gesteund daarin en begrepen ook wel. Meestal ging ik drie dagen per week naar school. Of vrijdag namiddag ging ik dan ook nooit. Omdat dat gewoon voor mij niet ging. En vaak als ik naar school vertrok, belde ze rond de middag al naar huis dat ze me mochten komen halen. Omdat ik dan vaak migrainen had. Dus ik denk dat ik van de periode van september tot december nooit een volledige week naar school ben geweest. Ik vond dat toen wel lastig, want ik ging wel graag naar school. Ik had ook het gevoel dat ik op school dingen miste, omdat ik er wel altijd graag overal bij was. Maar ik denk wel dat ik een geluk heb gehad dat toen ook nog wel corona was, waardoor we op den duur vanaf november sowieso maar om de dag naar school mochten en de rest van de dagen hadden we thuisonderwijs, wat eigenlijk voor mij het wel makkelijk maakte, omdat de rest dan ook niet kon gaan. En dan kon ik wel van thuisuit soms nog wel lessen meevolgen. zelf nooit uitgaan toen ik zoveel migraine had. Of als ik dan uitging, kon ik om elf uur al naar mama bellen. Kom mij maar halen, want ik heb toch al terug migraine. Maar doordat het corona was, konden heel veel vriendinnen van mij ook wel minder uitgaan. Waardoor ik denk ik op dat moment in mijn leven wel minder heb gemist, doordat de anderen dat ook niet konden. Mijn klas heeft er toen ook wel mee voor gezorgd dat ik mijn examens kon halen toen. Vooral in december eigenlijk, omdat ik toen heel veel migraine had. En dat was voor mij wel een moeilijk moment. En dan hebben ze ook al een groepje gemaakt, E-Lean to the Rescue, waar ze samenvattingen in stuurden van lessen die ik had gemist en zo. Uiteindelijk heb ik dan mijn hoofdvakken moeten inhalen die belangrijk waren voor mijn richting. En dan heb ik wel een paar vakken mogen laten vallen. Tijdens de heftigste periode van mijn migraine ging ik wel met een coach praten, omdat ik dat heel moeilijk vond hoe ik aan mensen moest uitleggen wat migraine juist was. Want heel veel mensen... denken dat ze weten wat migraine is, maar in die mate dat ik dat had, met 25 aanvallen per maand, hebben gewoon veel mensen dat nog niet gehoord of gezien. Waardoor ik dat heel lastig vond om uit te leggen wat dat echt was. En ook om om te gaan met goedbedoelde adviezen dat je krijgt. Omdat dat ervoor zorgt dat ik soms het gevoel kreeg dat mijn migraine wat werd geminimaliseerd. En dat voor mij wel gewoon iets was dat heel levensbeprechtigde. bepalend was op die moment. Dus dan heeft mij dat wel geholpen om daar met iemand over te kunnen praten en dat die mij ook handvatten gaf hoe ik dat aan andere mensen kon uitleggen hoe beperkend die migraine op die moment was in mijn leven. Toen de migraine op zijn ergste was, had ik echt heel veel aanvallen per maand. En meestal werd ik dan zochtes wakker gemaakt door mijn mama of mijn broer of mijn papa met de hoop van, is het al beter? Maar elke keer stond ik op met terug hoofdpijn. En eigenlijk ging ik elke avond slapen met hoofdpijn in de hoop dat de volgende dag beter was. Maar als dat dan een hele maand blijft aanhouden, is dat fysiek heel vermoeiend. En mentaal ook wel. Omdat je hoopt elke keer dat dat over gaat zijn. En dat blijft maar duren. En je ziet op den duur ook wel niet meer echt een uitweg. Of je weet niet meer hoe het voelt om gezond te zijn, denk ik. Dat was ook wel moeilijk voor mij. En ook voor ons gezin was dat ook heel moeilijk. Omdat ze zien... Hun dochter en hun zus altijd als heel ziek. En normaal ben ik heel opgewekt en vrolijk. Mijn familie zegt dat ze dat altijd zagen aan mijn ogen. Omdat mijn ogen er dan echt heel raar in stonden. Zelf zag ik dat op die moment niet. Als ik nu foto's terugkijk van die periodes, dan vind ik dat soms wel eens moeilijk om daar naar te kijken. Omdat ik gewoon denk, ik zie er zo miserabel uit. En dat ben ik gewoon niet. Dat ziet er niet als mezelf uit. Omdat ik daar gewoon heel... grauw eruit zien en gewoon gezien echt heel erg dat ik ziek ben. Doordat die migraine bleef aanhouden en wij niet... Direct met preventieve medicatie, dat kan oplossen, zochten wij ook wel naar manieren dat die migraine ook zou kunnen helpen. Acupunctuur heb ik geprobeerd. En dan zijn wij op den duur ook bij een kinesist terechtgekomen. Dus ik kwam dan bij de kinesist aan en ik zei eigenlijk van, ja, ik heb heel veel migraine. En ik heb dan mijn verhaal uitgelegd wat er precies is gebeurd. En ik mocht daar op de tafel gaan liggen. En het eerste wat hij tegen mijn mama en mij zegt is, ja, Eline, er is echt heel veel mis bij je op deze moment. En... Dat was voor ons in het begin ook wel een beetje herkenning. Omdat we wisten wel dat ik migrainen had. Maar gewoon de herkenning dat die kinesista ook zei. En die is er dan bij uitgekomen dat ik een whiplash heb opgelopen. Toen ik tegen die glijbaan ben gebotst. Waar dus in eerste instantie enkel op die hersenschudding werd gefocust. Werd dan nu die whiplash ook belicht. En die zei, doordat je die whiplash hebt gehad. En doordat daar geen aandacht aan is gegeven. Dan heb je praktisch... Gezien geen nekspieren meer. En ik heb heel vaak gezegd tijdens mijn migraineperiode. Ik heb het gevoel dat mijn hoofd echt te zwaar is voor mijn nek. En toen had ik echt het gevoel dat ik op die moment wel werd begrepen. En dat er ook echt iets was. En dan ben ik elke week twee keer naar die kinesistie gegaan. Maar ik denk dat dat op die moment wel heel erg heeft geholpen. Want die kinesist zei ook. Door dat... Als je nek zo zwak is, kan je je migraine ook niet opgelost raken. Je kunt zoveel preventieve medicatie nemen als je wil, maar als je nek niet opgelost is, gaat die migraine ook niet zichzelf oplossen. Dus dan ben ik mijn nek terug beginnen optrainen. In het begin kon ik dat met 200 gram, zo'n oefening. Ik denk dat ik dat tegen het einde, na een jaar, met zeven kilo kon. Dus dan heeft dat wel veel geholpen. Na ik mijn diploma had gehaald, hadden we met onze vriendinnen een eindejaarsreis gepland eigenlijk. Ter vervanging van onze Romereis die we niet hadden kunnen doen. Dus we gingen met z'n allen naar Albufeira gaan. In de zomer, van het zesde middelbaar naar het eerste jaar hoger. En toen, een week voordat ik eigenlijk moest vertrekken, hebben we gezegd van ja, ik ga niet mee, want het gaat gewoon niet. Dus dan... heb ik beslist om thuis te blijven. En dat was denk ik ook wel voor mij moeilijk, omdat al mijn vriendinnen vertrokken naar Albufeira, maar ik kon gewoon niet mee, omdat ik gewoon te ziek was daarvoor op die moment. In september ben ik dan gestart aan het hoger onderwijs. En ik heb zelf heel lang getwijfeld voor wat ik moest gaan doen, omdat ik zelf wel heel graag universiteit wou gaan doen. Maar ook wel de schrik had dat met mijn migraine niet ging lukken. Ik ben dan toch begonnen aan pedagogische wetenschappen op de Universiteit van Leuven. En ik vond dat wel heel interessant en een superleuke richting. Maar ik had toen ook wel heel veel migraines nog in dat eerste jaar dat ik in Leuven zat. Waardoor ik ook echt niet kon genieten van mijn studententijd. Want ik zat echt absoluut niet graag op kot. Dat was echt de hel voor mij als ik op zondagavond moest vertrekken. Omdat doordat ik altijd ziek was, miste ik thuis gewoon heel erg. En dan had ik gewoon mijn mama nodig en mijn papa die voor mij konden zorgen. En dat ging niet als ik op kot zat. Dus ik probeerde ook wel zoveel mogelijk lessen dan online te volgen. Maar tijdens de examens moet je gewoon zoveel studeren. Wat voor mij veel te zwaar was op die moment. Want ik kon nog geen half uur recht aan mijn bureau zitten. Omdat mijn nek toen nog gewoon daar te zwak voor was. Dus ik studeerde ook eigenlijk altijd in bed. En ik had ook heel veel migraine tijdens de examenperiodes. Dus dan heb ik heel wat examens ook niet kunnen meedoen. En in mijn eerste... De examenperiode, dus in januari, heb ik wel al mijn examens meegedaan. Wel met regelmatig veel hoofdpijn, maar toen heb ik ze wel allemaal kunnen meedoen. En toen was ik ook wel van een aantal vakken geslaagd. Ik mocht sowieso maar drie dagen per week medicatie pakken. Dus dat was dan echt tellen van wat zijn de belangrijkste dagen dat ik wil doorkomen. Maar ook al pak ik medicatie, dan is die migraine ook wel nog niet weg. Dat verzacht het soms een beetje, maar dat helpt ook niet altijd. Dus dat was dan wel... uitrekenen van ja, dan heb ik een examen dus dan pak ik nog medicatie. Maar dan in juni had ik een maand dat ik volgens mij 28 migraine aanvallen had en toen heb ik dan bij de laatste drie examens gezegd van ja, nu gaat het niet meer en ik stop met studeren. Ik wou dan wel blijven door doen, maar dan hebben mijn ouders en mijn familie ook wel gezegd van ja Eline, je gezondheid gaat gewoon voor. En dan heb ik ook wel een gesprek gehad met school en met een neurolog. En dan heeft de neurolog ook gezegd van je moet nu je gezondheid gewoon op één zetten, want je kunt niet blijven door doen, want dat gaat gewoon niet. En dan heb ik wel de beslissing gemaakt om een andere richting te gaan doen, omdat dat op die moment gewoon te zwaar was voor mij. Ik vond dat toen heel moeilijk, omdat dat voor mij ook echt aanvoelde als een falen. Veel mensen stoppen met hun richting omdat ze het niet kunnen, dus ik had ook het gevoel dat ik het gewoon niet kon. Terwijl eigenlijk weet ik dat op deze moment nog altijd niet of ik het had gekunnen. Wat nu wel moeilijk is, denk ik. Omdat ik ben de richting niet gestopt, omdat ik het per se niet kon, maar ik kon het gewoon niet omwille van mijn gezondheid. Ook omdat ik op die moment veel vriendinnen ook wel was kwijtgeraakt. Ik denk dat de overgang van middelbaar naar hoger onderwijs sowieso een schakelmoment is in je vriendschappen. Want dat is logisch dat je mensen uit het middelbaar niet meer allemaal ziet. Maar doordat ik ook nooit mee kon gaan met dingen dat ze nog met middelbaar deden, ben ik ook wel veel vriendinnen daar kwijtgeraakt. En ik denk dat ik, als ik kijk naar de vriendinnen die ik voor mijn migraineperiode had en die ik nu nog heb, die dus volledig mijn migraineperiode hebben meegemaakt. Dat zijn er volgens mij maar twee. Ik ben daarna heel veel mensen nog tegengekomen die nu heel goede vriendinnen zijn van mij. En die geven soms ook wel aan dat ze dat moeilijk vinden. Die hebben nooit echt gezien hoe ik in die zwaarste migraineperiode heb gezeten en die willen dat supergraag begrijpen. Maar die zeggen ook van ja, voor ons is dat soms ook wel moeilijk om dat te begrijpen, omdat wij hun nooit hebben gezien dat je zoveel migraine had en hoe ik echt was als ik echt heel ziek was. Wat ik ook moeilijk vond in mijn momenten met migraine is dat ons... Mijn gezin waar ik in leef, mijn broer en mijn mama en papa, dat die daar ook zelf wel onder lijden. Omdat ik migrainen heb. De zomer dat ik van universiteit naar hogeschool ging, hebben wij met ons gezin weinig dingen kunnen doen, omdat ik altijd ziek was. Waardoor wij ook weinig dingen planden. Ik weet dat we toen toch nog graag een paar dagen weg wouden gaan, tijdens de vakantie. En dan hebben we bewust voor gekozen om naar Straatsburg te gaan in Frankrijk, dat maar vijf uurtjes rijden was met de auto en waar het niet te warm was, omdat dat ook een heel grote trigger is bij mij voor migraine. Maar ja, ondanks al die dingen daar we al op hadden gelet, ben ik toen ook nog wel heel veel ziek geweest. En ik nam toen ook een preventieve medicatie die bloeddrukverlagend was, waardoor ik ook regelmatig flauw viel. En dat was toen wel lastig, omdat... Wij wouden dan wel eens gaan fietsen, maar dat kon ik dan eigenlijk al niet. En ik had wel het gevoel dat mijn broer en mijn mama en papa ook hun vakantie wel wat moesten opgeven voor mij. Omdat er gewoon heel veel rekening moest gehouden worden met mij. En ik denk dat dat ook wel niet al te gemakkelijk zou moeten geweest zijn. Dat was niet enkel tijdens die vakantie, maar voor hen was dat drie jaar lang dat ze heel veel rekening moesten houden met mij. En ja, het is wel regelmatig geweest dat we toch dingen niet konden doen die we gepland hadden. Omdat ik dan migraine had. Soms, als wij wouden gaan uiteten, dan moesten we dat uiteindelijk toch nog annuleren. Omdat ik migraine had. Of dan konden we toch geen dessert nemen op restaurant omdat ik migraine had. En ja, dat zijn wel momenten dat wel lastig is, denk ik. Voor hun ook. Ik heb een heel goede band met mijn broer. Maar voor hem was dat heel moeilijk. Omdat hij heel bezorgd is voor mij altijd. En hij vond dat heel lastig. Om mij altijd ziek te zien. Die zit ook op kot en ja, dan belde die wel echt heel vaak naar mij om te vragen hoe het met mij ging. Vaak moest ik dan ook wel zeggen, ja, het gaat niet zo goed. En ik vond dat zelf ook wel moeilijk, omdat ik ook graag wou zeggen dat het wel goed ging. Maar ja, dat ging dan ook weer niet. Maar ik denk dat onze band daar wel alleen nog maar sterker door is geworden. En ik denk dat die nu ook extra hard geniet van de momenten dat het met mij wel gewoon goed gaat. En dan moest ik ook de beslissing maken van ga ik toch nog in Leuven blijven, wat verder is van waar ik woon. Of ga ik een richting zoeken in Antwerpen, zodat ik meer thuis kan zijn. Omdat ik op die moment dat jaar heel veel heimwee heb gehad. Maar ik heb er dan toch voor gekozen om in Leuven te blijven. Omdat die richting aan de UCL, sociale redactatiewetenschappen, mij wel heel erg aansprak. Dus dan ben ik daar in september aan gestart. En dan had ik de eerste maanden nog heel veel hoofdpijn. Doordat ik die medicatie heel snel aansloeg, kon ik ook tijdens de examenperiode van december en januari direct studeren zonder beperkingen. Zonder dat ik om het half uur moest gaan liggen en middagdutjes moest doen. Waardoor ik er dan in die nieuwe richting ook direct van alles door was in januari. Ik heb wel nog regelmatig dat ik misselijk ben en dat ik soms moet overgeven en weinig kan eten. Dus daar sukkelde ik nog wel een beetje mee. Dat is wel niks in vergelijking met die migraine die ik heb moeten doorstaan. De migraine vandaag is voor mij heel anders. Voor de rest heb ik wel nog een aantal hoofdpijndagen, maar die krijg ik meestal wel onder controle door gewoon medicatie te nemen, waardoor ik dan eigenlijk wel verder kan met de dag. Ik kan terug uitgaan, ik kan terug naar de les gaan, ik kan terug mijn weken volplannen zonder de stress te moeten hebben dat ik al die dingen niet ga kunnen doen. Ik denk dat dat wel het grote verschil is, dat je wel echt plannen kunt maken, ook nu voor de zomer en zo. Je durft dat ook niet meer op den duur. Je durft op den duur nergens meer naartoe gaan. De angst dat je migraine gaat hebben en nu kan ik dat wel terug. Dus dat voelt wel heel fijn dat ik dat nu allemaal terug kan. En dat gaf voor mij wel ineens een enorme boost en ook wel een gevoel van oké, het is eindelijk, gaat er eens iets goed in mijn leven. En dan ben ik ook wel in het tweede semester. mijn studententijd ook wel kunnen gaan beleven door uit te gaan en Leuven ook op een andere manier te ontdekken dan alleen vanuit mijn bed op mijn kot en vanachter mijn bureau als het ging voor te studeren, dus dat was voor mij wel superfijn. De eerste keer dat ik terug alcohol drank was ik wel echt zo van, ah, het is al zo lang geleden en ik was toen ook wel snel zat eigenlijk. Maar dat was wel echt heel fijn eigenlijk, dat ik ook gewoon terug kon uitgaan en ik weet dat... De eerste keer dat ik terug wegging, was toen ik vier weken die spuiten kreeg. En dat was een weekend dat ik op zaterdag later thuis kwam dan mijn broer van het uitgaan. En dat mijn ouders echt zo waren van, amai, dat is ook al heel lang geleden dat ik zo laat was thuisgekomen. Dus dat was wel echt heel fijn. Als veel ouders zouden we niet blij zijn als een kind laat thuis kwam, maar die van mij wel. De zomer van 2023 was wel echt mijn zomer of zo. Ik had echt het gevoel dat ik eindelijk jong kon zijn en gewoon de dingen kon doen die ik graag wou. Want de zomers daarvoor had ik altijd wel heel veel beperkingen. Dus dan ben ik deze zomer ook voor de eerste keer naar Pukkelpop geweest en met vriendinnen naar Italië. Allemaal dingen die ik van tevoren niet kon doen en dat nu zo bevrijdend voelde dat ik dat nu eindelijk ook kan doen met mijn leeftijdsgenoten. Ik denk wel dat ik dankbaarder ben dan mijn andere leeftijdsgenoten die niet zoiets hebben meegemaakt als mijn migraine. Omdat ik gewoon heel goed weet hoe het anders is en hoe beperkt ik was in mijn leven. Waardoor voor mij die vrijheid nu gewoon echt heel fijn voelt. Als ik iets tegen mezelf zou moeten zeggen toen ik zoveel migraine had. Dan zou ik gewoon zeggen van het komt wel goed, omdat ik dat nu weet. Maar ik denk op die moment dat ik dat wel moeilijk zou kunnen geloven als ik daar in mijn 28 dagen migraine in een maand zat. Als ik naar de toekomst kijk, dan zie ik de toekomst wel rooskleurig en heb ik heel veel zin in alles wat nog komen gaat. En zie ik ook nog wel veel kansen die ik kan grijpen. Maar in momenten dat ik nog meer hoofdpijn of migraine heb in sommige maanden, dan... Er is wel steeds die angst omdat je nog niet weet wat zo'n inspuitingen en mijn migraine gaan doen op lange termijn. Maar ik probeer daar niet te veel over na te denken en vooral te genieten van dat het nu gewoon allemaal heel goed gaat. En nog niet te veel te kijken naar de toekomst. Ik wil supergraag mama worden. En soms krijg je wel eens de vraag of je dan schrik hebt om dat door te geven. En ik heb daar zelf ook al wel eens bij stilgestaan. Maar ik denk niet dat die wens voor kinderen bij mij... dat mijn migraine dat gaat laten tegenhouden. Omdat ik ook wel het gevoel heb dat migraine is erfelijk. Maar ten eerste weet ik al niet of ik het ga doorgeven aan mijn kinderen. Want dat is ook niet zeker. En daarnaast denk ik, als mijn kinderen migraine hebben... dat ze zich ook geen betere mama kunnen voorstellen als mij op vlak van migraine. Omdat ik gewoon al ervaringsdeskundige ben. En ik denk dat dat voor kinderen ook wel fijn is om een mama te hebben... die begrijpt wat dat is. Mijn mama begrijpt ook heel goed wat dat is. Maar zij weet niet echt wat dat is en ze vindt dat zelf ook soms lastig. Omdat je je niet kunt voorstellen wat voor pijn je kind heeft. Maar als ik dan kinderen heb, ik weet wel wat ze doorgaan. En ik weet ook welke tips en tricks eventueel kunnen helpen om het wat te verzachten. Tegen andere migraine patiënten zou ik zeggen dat migraine echt wel heftig is. En zeker als je veel aanvallen per maand hebt. Omdat je dan ook weinig rust kunt vinden tussen de aanvallen door. En dat het zeker niet gemakkelijk is om daarmee om te gaan in de maatschappij. Maar dat ze goed bezig zijn. Ik denk dat het vooral belangrijk is dat mensen zich niks laten wijsmaken door anderen. Want het is gewoon heel zwaar en pittig waar je dan op die moment doorgaat. En je bent zeker niet flauw. En ook niet alleen. Er zijn heel veel mensen die daar wel begrip voor hebben. Je moet ze gewoon soms nog even vinden.
