Speaker #0Ik ben Bieke Heikans, ik ben dermatoloog sinds 1997, dus dat is ondertussen al 25 jaar. Wij hebben een praktijk in het noorden van België, in de Kempen. Wij zijn op dit ogenblik met een vijftal dermatologen die gedeeltelijk privé werken en gedeeltelijk in het ziekenhuis werken. En daarnaast leiden we ook... drie assistenten op. Dit zijn mensen die dermatologie als hun discipline hebben gekozen. En dat is allemaal heel tof en heel fijn en leuk om samen te werken. Ik wist eigenlijk al tijdens het begin van mijn opleiding geneeskunde dat ik dermatologie leuk zou vinden. In het tweede jaar geneeskunde hadden we histologie. Dus dan moesten we al de weefsels bekijken, zowel de huid als ook de inwendige weefsels. De huid fascineerde me toen al. Het is ook het grootste orgaan van ons menselijk lichaam. Ik dacht, dermatologie, dat wil ik later wel doen. In onze praktijk zien we veel psoriasispatiënten. Aangezien ik al 25 jaar dermatoloog ben, is er ook al heel wat mond-aan-mond reclame. Er komen er alsmaar meer patiënten. Samen met een collega zijn we van plan om die psoriasispatiënten nog beter te begeleiden. Aangezien we ondertussen weten dat psoriasis niet puur een huidaandoening is. maar ook inwendig klachten kan geven. En we willen de mensen eigenlijk in dit traject gaan begeleiden samen met hun collega en met het verplegend personeel. Psoriasis is een auto-immuunziekte. Vroeger zeiden we altijd dat het een huidaandoening is, maar we weten ondertussen wel beter. Het is veel uitgebreider dan pure huidziekte. Het geeft echt een ontstekkingsreactie in de huid met de typische klassieke huidletsels als gevolg. Dus we zien eigenlijk de typische rode... Vlekken met de witte schilfers ontstaan doordat de deling van de huid op een foutieve manier verloopt. Maar daarnaast kan je ook zeker ontstekingsreactie krijgen meer inwendig in je lichaam. Zoals bijvoorbeeld de gevrichten die kunnen ontsteken. Dan spreken we over psoriatische artritis. Maar we weten ondertussen ook dat die ontstekingsreactie nog uitgebreider kan zijn. En dat zelfs de bloedvaten en andere organen in ons lichaam kunnen ontsteken. En we weten ondertussen dat mensen met psoriasis meer kans hebben op hart-en bloedvatziekten, hartinfarcten, ook de psychologische klachten, zoals een depressie, een alcoholverslaving, komt ook veel meer voor bij mensen met psoriasis. We zien het ook vaker voorkomen bij families waar andere auto-immuunziekten voorkomen, zoals bijvoorbeeld suikerziekten, schildkrieproblemen, mensen met reuma, de ziekte van Crohn. Dat zijn andere auto-immuunziekten die we meer samen zien optreden met psoriasis. Het is zeker niet alleen een genetische aandoening. Er zijn ook heel veel triggers die psoriasis kunnen verergeren of kunnen uitlokken. Stress is de meest gekende trigger. Dus vaak als mensen in een stressvolle periode terechtkomen en ze zijn voorbeschikt om psoriasis te krijgen, kan dat vaak een uitlokkende factor zijn om nieuwe letsels te krijgen. Sommige medicamenten kunnen het ook uitlokken. En daarnaast kan ook een trauma, een val, een krapletsel, kan soms eigenlijk ook een plaats zijn waar een nieuw psoriasisletsel ontstaat. Psoriasis is een aandoening die eigenlijk heel veel voorkomt wereldwijd. Ik denk dat ongeveer een 3 tot 5 procent van de bevolking last heeft van psoriasis. Dit geldt ook in België. We zien wel dat er een leeftijdspiek is, vooral kort na de puberteit. Rond de leeftijd van 50 jaar is er zo'n beetje een tweede piek. Maar het kan in principe wel op elke leeftijd voorkomen. Evenveel bij mannen als bij vrouwen. We zien er eigenlijk weinig verschil in. Het typische psoriasisvlekje is eigenlijk een vuurrood vlekje, dat lichtjes boven de huid ligt, dus het is vergeven. En je hebt de typische witte schilfers die er eigenlijk op zitten. Dat is eigenlijk redelijk typisch voor psoriasis. En het komt meestal op de strekzijde voor van het lichaam, dus de strekzijde van de elleboog, de strekzijde van de knieën, dus de druk-en de wrijfplaatsen. Dus psoriasis onderscheidt zich eigenlijk op die manier wat van eczeme. En een eczeem komt meer in de plooizijde voor van de ellebogen en de knieën. En over het algemeen jeukt eczeem ook meer en psoriasis jeukt bijna nooit. Psoriasis is eigenlijk een hele variabele aandoening. Sommige mensen hebben één of twee kleine plekjes. Maar dan kan het ook zijn dat mensen meerdere plekken hebben. Dan spreken we van psoriasis en plak. Dus dat wil zeggen dat er dan grotere rode letsels ontstaan met witte schilfers. Vaak doet de hoofdhuid dan ook mee. De specifieke vorm die dan ontstaat na een keelontsteking is de psoriasis gutata, met de hele kleine druppelvormige letseltjes die dan verspreid zijn over het hele lichaam. Daarnaast heb je ook de psoriasis inversa. Dat is een typische vorm van psoriasis die dan meer in de plooien gelokaliseerd is, onder de borsten, in de liestreek, tussen de billen, in de navel. Ook doet de hoofduit dan vaak mee. En dan heb je ook nog de nagelpsoriasis. Dat is de psoriasis letsel die echt specifiek op de nagels zit. Het kan soms natuurlijk ook gepaard gaan met huidletsels elders. Die nagelafwijkingen zijn typisch kleine putjes in de nagels, ook wel nagelloslating. En we zien wel dat deze vorm van psoriasis, dat die mensen ook vaker gevrichtsaantasting hebben. Mensen met psoriasis zijn heel vaak beschaamd over hun huidaandoening. Ze hebben natuurlijk vaak veel letsels. Ze schilferen. Dus als ze ergens komen op een plaats waar ze zich moeten ontkleden, dan ligt de grond vol met schilfertjes. Als ze iets van kleding aandoen die donker is en ze hebben wat gekrapt op hun hoofd uit, dan hangt hun kleding vol met schilfertjes. Dus in dat opzicht werkt dat heel vaak dat die mensen zich niet goed in hun vel voelen. Dat ze zich schamen over de aandoening die ze hebben. Wat vaak ook een reden kan zijn om minder snel naar een dokter te stappen. En dat hun sociaal leven daar natuurlijk ook fel onder leidt. Nu, psoriasis is een hele grillige aandoening. Het kan best zijn dat een patiënt twee plekjes heeft op zijn 18 jaar en voor de rest van zijn leven enkel die twee plekjes blijft behouden. Maar het kan ook zijn dat dit evolueert naar veel meer plekjes. Dan weten we natuurlijk ook dat die ontstekingsreactie in het lichaam meer aanwezig is als er meer plekken zijn. En is het ook belangrijker om sowieso een adequate behandeling hiervoor te volgen en te doen om de andere risico's te bepalen. beperken, zoals bijvoorbeeld het sneller ontwikkelen van andere aandoeningen, zoals bijvoorbeeld een hartinfarct of hart-en bloedvaatziekte. Toen ik pas met mijn praktijk begon, 25 jaar geleden, was psoriasis een lastige huidaandoening. Het was lastig aangezien je al op voorhand wist dat je de patiënten moeilijk kon helpen. Het enige wat we op dat ogenblik eigenlijk hadden was een lichttherapie, de PUVA-therapie, waar sommige mensen al zo dikwijls onder geweest waren dat hun huid eigenlijk al echt beschadigd was. Het andere alternatief was medicatie voorschrijven, die ze dan eigenlijk levenslang moesten nemen. En dat gaf natuurlijk ook nevenwerkingen. Dus soms werd er ook wat terughoudend tegenovergestaan om dat voor te schrijven, aangezien als ze ermee zouden moeten stoppen, dat ze dan ook weer terug klachten kregen. Vijftien, vijftien jaar geleden is eigenlijk heel dat proces veranderd en zijn de nieuwe medicamenten op de markt gekomen, die dan ondertussen nog vernieuwd zijn. Er zijn nog betere medicamenten op de markt gekomen. Dus de laatste vijf jaar hebben we echt wel... Een heel arsenaal van goede producten. En in dat opzicht kunnen we natuurlijk aan onze patiënt dat ook allemaal uitleggen. En zeggen van, kijk, nu is er echt wel iets voor psoriasis. Als een patiënt op onze consultatie komt, dan kijken we naar het aantal letsels dat er zijn. Gaat het om enkele plekjes, dan schrijven we een lokale therapie voor. En dan is het de bedoeling dat de patiënt dit op regelmatige basis thuis gaat aanbrengen. Heeft de patiënt veel vlekjes, dan hebben we eigenlijk meer mogelijkheden en kunnen we eigenlijk meer een stappenplan uitwerken waar we samen met de patiënt mee doorgaan. Een soort van traject dat we eigenlijk gaan uitwerken en waar we kunnen werken naar eigenlijk hele goede nieuwe medicamenten die de laatste tien jaar op de markt gekomen zijn. Maar aangezien het hier gaat om dure medicamenten is het ook via de overheid eigenlijk een beetje verplicht om dit stappenplan te volgen. Dit gaat in eerste instantie over een lichttherapie. Dat is een UVB-therapie, dus dat is een soort van cabine waar eigenlijk lampen in zijn. Het ziet er eigenlijk een beetje uit als een zonnebank. En de patiënten moeten daar een minuutje, twee minuutjes, dus de tijd wordt eigenlijk gedurende de weken dat ze dit moeten volgen, langer en langer. Ze komen daar drie keer in de week voor langs. En na een zestal weken zien we toch wel dat die huidletsels veel beter zijn, aangezien dat psoriasis natuurlijk ook door een liefbehandeling vaak verbetert. We zien ook sowieso dat mensen in de zomermaanden minder last hebben van psoriasis. Als deze lichtbehandeling onvoldoende resultaat geeft of de huidtetsels komen veel te snel weer terug, dan schakelen we over op medicamenten, die we eigenlijk ook in dat stappenplan moeten volgen. Die moeten afgevingd kunnen worden om verder te kunnen gaan naar onze nieuwe medicamenten. In principe, als deze medicamenten goed verdragen worden en ze geven echt een heel mooi resultaat, dan schrijven we die over het algemeen vaak wel een aantal maanden voor. Maar als het... niet goed verdragen wordt of de patiënt blijft heel veel letsels houden, dan gaan we weer naar de volgende stap. En zo kunnen we dan uiteindelijk gaan naar de nieuwere behandelingen. Dit zijn meestal inspuitingen, die nieuwere behandelingen. En het voordeel van deze nieuwere behandelingen is dat die redelijk gericht gaan werken. Ze gaan echt specifiek op het ontstekingsmechanisme dat psoriasis is kunnen werken, zonder eigenlijk alle andere zaken aan te pakken, met het gevolg dat dat eigenlijk heel veilige medicamenten zijn voor de patiënt. Die werken superlokaal in het lichaam, echt op de ontstekingscelletjes die specifiek zijn voor psoriasis, maar minder voor andere zaken, met het gevolg dat het een heel veilige behandeling is. De meeste patiënten zijn echt heel goed met de huidige medicatie die we hebben. Er zijn ook verschillende biologicals op de markt, verschillende klasses van biologicals op de markt. Dus we hebben echt bijna geen patiënten die nog door de mazen van het net grippen. De biologicals zijn de inspuitingen die nu de laatste tien jaar op onze markt gekomen zijn en die we kunnen gebruiken voor psoriasis en die eigenlijk een hele wereld hebben opengedaan en ervoor gezorgd hebben dat we eigenlijk onze psoriasis patiënten goed kunnen helpen. Als patiënten op de injecties staan, dan is het eigenlijk over het algemeen, hangt een beetje vanaf van welke injecties we voorschrijven, maar meestal komen deze mensen terug om de zes maanden, eigenlijk vooral voor hun verlenging. te maken, want over het algemeen gaan de mensen zeer goed, dus heel veel patiënten zijn letselvrij en ze komen dan terug om de zes maanden om te kijken hoe dat ondertussen is. Er wordt dan ook vaak aan bloednamen gedaan. Als de patiënten op de tabletjes staan, dan doen we meestal, in het begin op een redelijk korte termijn laten we ze terugkomen, aangezien dat die medicamentjes natuurlijk ook soms wat nevenwerkingen kunnen geven en dat er ook meestal wat bloednames bij de pas komen, laten we ze... meestal na een maand terugkomen en dan nog eens een keer na een tweetal maanden of na een drietal maanden en dan beoordelen we eigenlijk het resultaat van die behandeling. Is het een goed resultaat, dan doen we verder en dan gaan we meestal naar een lagere dosis. Is het een onvoldoende goed resultaat, dan schakelen we over op de volgende stap. In mijn droomscenario zou het natuurlijk heel erg fijn zijn dat we alle patiënten kunnen helpen en dat iedereen letselvrij is. Stel dat je zwanger wil worden en je hebt veel last van psoriasis, dan is het een beetje moeilijk om echt medicamenten te gaan voorschrijven. Dus meestal zien we dat wel wat beter worden. En dan zijn we wat verplicht om lokale behandelingen voor te schrijven. Er is één inspuiting die we wel kunnen voorschrijven tijdens de zwangerschap, maar dan moeten natuurlijk alle stapjes van tevoren al doorlopen zijn vooraleer we die behandeling kunnen voorschrijven. Dus ja, als je zwanger wil worden en je hebt op dat moment echt heel veel last van psoriasis, dan is de kans wel reëel dat je tijdens de zwangerschap... ook nog wel wat last zal houden, aangezien het moeilijk is om medicatie voor te schrijven. Maar gelukkig, meestal wordt het wel tijdens de zwangerschap wat beter. De tijd van mevrouw en meneer dokter ligt gelukkig achter ons. Patiënten zijn veel mondiger geworden. Ze weten ook veel meer, ze zoeken ook veel meer zaken op. Dus op zich gaan we vaak in discussie samen met de patiënt en we redeneren. wat eigenlijk de beste behandeling is. Maar over het algemeen vind ik toch wel dat mensen toch goed luisteren en zeggen, ja dokter, jij weet het wel het beste. Dus ik ga gewoon luisteren, ik volg op wat jij mij voorschrijft. En we leggen natuurlijk ook heel goed uit wat de mogelijkheden zijn, wat we kunnen voorschrijven, wat het stappenplan gaat zijn om ze zo goed mogelijk te begeleiden in hun psoriasis en ze natuurlijk hopelijk zo goed mogelijk van hun letsels af te helpen. Patiënten die echt heel veel last hebben van psoriasis en heel veel letsels hebben, die zijn echt heel veel lastig. eigenlijk al blij als ze naar een resultaat gaan waar ze zo her en der nog een klein plekje hebben. En vaak zijn die sneller content, vind ik, dan de dokter. Want wij streven eigenlijk naar toch wel een volledige klaring van de huidletsels, of toch een quasi-volledige klaring. Als de mensen dat toch niet hebben, met een bepaald product, en je zegt, goh, vind je het resultaat echt wel goed? Dan zeggen ze, ja, ja, ik ben wel tevreden. En dan denk ik, hmm, maar het kan toch nog wel beter. Dan bespreek ik toch met de patiënt dat ik zeg van ja, ik denk toch dat er nog wel betere behandelingen voor jou zijn. En over het algemeen zeggen ze dan, als u dat denkt, dan gaan we daarvoor. Dus uiteindelijk, als je vergelijkt tussen tien jaar geleden en nu, zijn we al zo ver geëvolueerd dat we patiënten echt heel goed kunnen helpen. En het merendeel van de patiënten die... op de nieuwe medicatie staat, heeft echt een zeer mooi resultaat. Natuurlijk zijn er af en toe nog patiënten die door het mazen van het net glippen. En het zou natuurlijk echt heel fijn zijn, moesten we binnen dit en 15 jaar echt iedereen kunnen helpen. Spijtig genoeg zien we toch nog regelmatig patiënten die eigenlijk nog altijd niet weten dat er goede nieuwe medicamenten bestaan en die ooit in een ver verleden wel bij de dermatoloog geweest zijn, dan lokale therapie hebben gekregen, maar daar natuurlijk onvoldoende resultaat mee hadden. En die dan eigenlijk toch in die vijftien jaar maar wat zijn blijven doorsmeren. En dat is natuurlijk wel heel spijtig. Want in dat opzicht zou ik ook toch wel willen vragen aan de huisartsen. Want die zien die patiënten natuurlijk sowieso veel meer dan wij. Van die patiënten door te sturen. Dat ze weten van, ja kijk, er zijn nu nieuwere behandelingen. Er is veel meer te bieden voor deze persoon. Ja, en het is tijd dat die mensen gewoon terugkomen. Dat die mensen terug de stap zetten om naar de dermatoloog te gaan. En hun huidletsels opnieuw te laten beoordelen. En... om verder te gaan met hun behandelplan. Ik zou tegen de patiënten willen zeggen die psoriasis hebben, blijf niet bij de pakken zitten, consulteer een arts, geef de moed niet op, er is zeker iets aan te doen, wij willen jullie een hart onder de riem steken, zeker met de nieuwere medicatie die er is, die niet alleen voor de huidletsels is, maar ook voor andere klachten die samen gaan met psoriasis, raadpleeg een dokter en we kunnen jullie zeker helpen.
